zondag 4 oktober 2020

Memoryquilt

Memoryquilt

Vorig jaar december ontmoette ik hem op een verjaardagsfeest van wederzijdse vrienden. We kenden elkaar niet; de verjaardag van onze vriend was voor het eerst bij zijn nieuwe vriendin thuis. 

Zo'n best wel spannend feestje: als je weet dat zo'n relatie steeds vaster wordt, en je voor je vriend zo blij bent met die geweldige vrouw. Want wat past dat zeg... zo mooi!

Op zo'n verjaardag vind ik het altijd leuk om te praten met mensen die ik nog niet ken. Eerst even kennismaken met de moeder van de vriendin, en aan dezelfde tafel zat hij te praten met een andere man. 

Last year in December I met him at a birthdayparty from mutual friends. We didn't know eachother; our friends' birthday was at his new girlfriends' house. 

A birthday like that is quite exciting; if you know a relationship is developing into something steady, and you are so happy for your friend who found that amazing woman. Because, my, does that fit!

On a birthday like that I love to talk to people I don't know yet. So I went to talk to our new friends mom, and at that table he was taking to some other man. 

We raakten aan de praat. Hij vertelde dat hij het best moeilijk vond; een verjaardag.

Amper een jaar daarvoor was zijn vrouw bijzonder plotseling en veel te jong gestorven aan een hartaanval. Onze gastvrouw had hem gevraagd of hij alsjeblieft gewoon wilde proberen om naar de verjaardag te komen. "En ja," vroeg hij mij, "ken je haar ondertussen een beetje?"

Ik zei ja. We hadden elkaar al een paar keer ontmoet, de gastvrouw en ik. 

Een geweldig mens vind ik haar. Ze is heel lief, warm, en zorgzaam voor mensen waar ze van houdt. Onze vriend heeft mazzel, vind ik. Zij ook, want ik ben dol op onze vriend, die ik al heel lang ken. Naast warm, lief en zorgzaam, is deze dame ook heel pittig. 

Mijn gesprekspartner lachte ondeugend bij zijn opmerking en vertelde hoe hij en onze gastvrouw elkaar hadden leren kennen. Een verhaal dat haar ten voeten uit kenmerkte: warm, humoristisch en gedecideerd. "Je zegt geen nee tegen die vrouw toch?" Dat leek mij erg verstandig en we moesten er samen om lachen. "Maar", zei hij, "als het me te moeilijk werd mocht ik weer gaan heeft ze erbij gezegd." Ik was benieuwd hoe het ging, en hij zei, ik zit hier al meer dan een uur en heb een fijne avond.

We got into a conversation. He told me it was difficult for him, a festive birthdayparty.

Hardly a year before that day his wife died. Very sudden and way too young by a heartattack. Our host asked him to please try to attend the party. "And well," he asked me, "did you have the chance to get to know her in the meantime?"

I said yes, we met a few times, the host and I.

I think she is amazing. She is very sweet, warm, and caring for those she loves. Our friend is lucky, I think. So is she, for I really love our friend, that I know for a long time. Next to warm, sweet and caring, this lady is also very spunky.

My conversational partner laughed in a crooked way at his question and told me how he and our host had met. A story that was very typical for her character: warm, humorous and very decisive. "You don't say no to that woman right?"  That seemed very wise to me and we had to laugh together. "But", he said, "if it gets too difficult for me I could leave whenever I wanted she told me." I was curious about how his experience was so far, and he said, I am sitting here for more than an hour and I am having a great evening. 

Ik vond het fijn om hem te ontmoeten. Hij bedankte me voor hij wegging, omdat ik naar hem had geluisterd. "Dank je wel voor je vertrouwen" zei ik.

I liked meeting him. He thanked me before he went, because I had listened to him. I said, thank you for your trust. 

Begin januari appte onze gastvrouw. Die vriend waar ik mee had zitten praten was op visite geweest en had verteld dat hij zo graag iets tastbaars wilde van de kleding van zijn vrouw. Misschien een soort deken op zijn bed. Hij vond het behoorlijk spannend om het te vertellen. 

Toen onze gastvrouw hem vroeg of hij zich mij nog kon herinneren wist hij het meteen weer. Die vrouw maakt dat soort dingen, zei onze gastvrouw. Hij schrok ervan. Maar wilde graag contact.

Early in January our host apped me. That friend I was talking to had been visiting and told her he really would love to have something tangible from his wifes clothes. Maybe like a blanket for his bed. He was shy talking about it. 

When our host asked him if he could remember me, he knew rightaway. That woman makes stuff like that, she told him. It kinda shocked him, but he wanted to talk to me.

Een kleine maand later zat ik bij hem aan tafel. We spraken over zijn vrouw. Hij vertelde hoe ze gestorven was, wat hun leven samen voor hem had betekend en hoe verschrikkelijk hij haar mist. 

En we spraken over hun wederzijdse passie: fietsen. Elke zomer fietst hij in Italië met toeristen van over de hele wereld de bergen in. Zij ging af en toe een weekje mee. Het maakte een belangrijk onderdeel uit van hun leven uit. Het leven zonder kinderen had ze nog dichter bij elkaar gebracht. 

We gingen naar boven om haar kleren te bekijken. Dat was moeilijk; de kasten waren nog niet open geweest. Samen ging het beter.

About a month later I sat at his kitchentable. We talked about his wife. He told about her passing away, what their life together meant for him and how terribly he missed her.

And we talked about their mutual passion: biking. Every summer he bikes in Italy with tourists from allover the world into the Italian mountains. Every now and then she came along for a week. It was an important part of their life, Life without children brought them even closer together. 

We went upstairs to look at her clothes. That was hard for him; he hadn't opened her closets yet after her passing. Together it went better. 

De manier waarop deze man over zijn vrouw sprak roerde mij diep. Zijn ogen straalden als hij over haar vertelde, en tegelijk was het diepe gemis erin te zien. 

Beneden spraken we door wat hij wilde. Ik liet voorbeelden zien, en hij gaf aan wat hij graag wilde. Hij zou begin mei naar Italië gaan om weer de bergen in te gaan met fietsers, voor die tijd zou hij kleding brengen. 

The way this man told me about his wife touched me deeply. His eyes were beaming when he told about her, and at the same time the deep sense of missing her was very notable for me. 

Downstairs again, we talked about his wishes. I showed some example quilts, and he told me what he wanted. Early May he was going to Italy again to bike into the mountains with the biking groups, before that he would bring me her clothes. 

De kleding kwam in drie verhuisdozen. Genummerd. Doos 1 was lievelingskleding, 2 was mooi, 3 was niet zo emotioneel beladen. Hij had een tekening gemaakt voor de afmetingen, en de afmetingen voor nog wat extra kussenhoesjes, twee voor hemzelf en één voor een vriendin van hun beiden. Zijn datum van vertrek stond erop, en de datum van thuiskomst; half september. Hij wilde heel graag dat de quilt op zijn bed lag als hij thuiskwam; dan had hij iets om voor thuis te komen, zei hij... Ik kon de buurvrouw bellen om me binnen te laten. Ze wist ervan. Het telefoonnummer stond erbij.

The clothes came in three boxes. Numbered. Box 1 were favourite clothes. Box 2 were nice clothes, box 3 was not very emotional. He had made a drawing off the sizes, and for the sizes of extra pillowcases. Two for himself, and one for a friend. His leavingdate was noted, as well as the coming-home-date, halfway into September. He really wanted the quilt to be on his bed when arriving home, so there was something to come home for, he said. I was allowed to call his neighbour to let me in. She knew all about it. The phonenumber was included.

Ik vroeg hem welke naam de quilt moest hebben; ik had al wel een idee.

Bij het weggaan uit zijn huis na de eerste afspraak liet hij me namelijk een prachtige racefiets zien. Helemaal in haar lievelingskleur gespoten, met een naam: "Love of my life". Dat bleef me bij.

Hij had ook wel een idee, gaf hij aan. Ik wil het graag "Love of my life" noemen. Net als de fiets. 

Ik wist het. Een mooi moment. 

I asked him about the name for the quilt; I had an idea about that already. 

When leaving his house at our first appointment he showed me a beautiful racebike. Completely in her favourite color, with a name on it: "Love of my life". That stuck to me.

He had an idea, he told me. "I want to call it "Love of my life". Like the bicycle."

I knew it. It was a beautiful moment.

Hij liet de dozen achter bij mij, niet zo gemakkelijk voor hem. Alsof hij haar bij mij achterliet. Ik voelde de verantwoordelijkheid.

De corona kwam. Hij kon niet naar Italië dit jaar. Dat was moeilijk.

We hadden verder geen contact, dit voorjaar, en deze lange hete zomer.

He left the boxes for me to attend, which was not easy for him. As if he left her at my place. I felt the responsability.

Corona came. He could not go to Italy this year. That was hard.

We had no further contact, this spring, and this long, hot summer.

Ik deed mijn werk. De kleding bekijken op geschiktheid voor het snijden en het verwerken in blokken: 15 bij 15. Haar prachtige jasjes, maatje S, waren daar niet altijd even geschikt voor. De stoffen waren ook niet altijd even gemakkelijk: de dikke winterjas, de prachtige warme kasjmiertruien, de gladde fietsshirtjes en de dunne bloesjes. Veel synthetisch. Dus... eerst alles op plakvlieseline om er zeker van te zijn dat het niet zou schuiven ten opzichte van elkaar. Ik vond het moeilijk om de kleding uit elkaar te halen.

I did my job. Checking the clothes at 'use-ability' to cut in blocks from 15 x 15 centimeters. Her gorgeous jackets, size small, were not all suitable for that. Neither were the fabrics; the thick wintercoat, the beautiful warm cashmere sweaters, the synthetic bikeshirts and the thin blouses. Lots of synthetics, thin and slippery. So, I ironed every item unto fusible web to be sure they would not slide among eachother. It was hard for me to tear the clothes apart.

Na het plakken moest ik even stoppen. Het werk lag een tijdje stil. We hadden zelf verdriet: de carpoolcollega van mijn man stierf. Een weekje na de begrafenis pakte ik het weer op. Het was op deze manier voor mij eigenlijk nog belangrijker dat het mooi zou worden.

Het knippen van de blokken, op kleur leggen, tellen, rekenen, op de vloer uitleggen en kijken wat het worden kan was ook geen makkie. Ik heb uiteindelijk een ontwerpje gemaakt op de computer. Met Paint, dat ik eigenlijk nooit hanteer. Dat werd dit: 

After that fusing I had to stop. The work just layed there for a while. We suffered a loss ourselves: my husbands carpollcolleague died. A week after the funeral I picked it up again. After this it was even more important for me to do a good job.

The cutting of the clothing into blocks, arranging at color, counting, the arithmetics, the layout on the floor and looking what it could be was not easy. I made a design at the computer, with Paint, a program I hardly use. It became this: 


Ik legde het uit op de grond (2.40 bij 2.70 past verder nergens!)  Door deze tekening merkte ik dat er samenhang in de blokken en de kleuren kon komen, maar toch miste er nog wat. Kijk maar op deze foto.

I made the layout on the floor (2 meter 40 by 2 meter 70 didn't fit anywhere else!) Because of that drawing I noticed harmony was possible, but something was missing there. Look: 

Ik dacht, er moet verbinding in komen. Door rode strepen tussen de blokken te tekenen zag ik het ontstaan. Gelukkig had ik nog een stofje liggen dat er qua kleur echt perfect bij paste.

Toen ging het verder ook als een speer. Repen sashing snijden. De blokken aan elkaar met de sashing ertussen, rij voor rij, tot de top klaar was. Op de vloer werd het steeds meer een eenheid...

I thought, it needs more connection. By drawing red stripes in between the blocks I saw it coming. Fortunately I had a piece of fabric that fitted perfectly.

And there it went... very quickly. I cut the sashing. Sewing the blocks onto the sashing, row by row, until the top was finished. On the floor it became more and more visible and harmonious.




Hier en daar nog een iets andere lay-out, en klaar voor de volgende stap: de achterkant. 
Die moest van een oude dekbedhoes. Ik had hem uit elkaar gehaald, en met wat passen en meten combineerde het perfect. Dubbelen deed ik op tafel: ik zag me niet op de grond rondkruipen. Op YouTube zag ik het perfecte filmpje waarbij je eerst het middelpunt van je tafel uitmeet, met grote satéprikkers beplakt en dan eerst de achterkant, de wollen vulling en dan de top erop vastklemt. Kijk maar:

A little change in the layout, and ready for the next step: the backside. It had to be from an old bedsheet he gave me. I tore it apart, and with a little adapting it combined perfectly. I doubled it on our kitchentable: I did not see myself crawling on the floor. On YouTube I saw this film where you measure the middle of the table, mark it with little wooden sticks en then piece by piece the backing, the woolen inside and the top. You fixate it with these really big pegs. Look: 

Met veiligheidsspelden op niet meer dan handbreedte van elkaar vastgemaakt, en oprollen... Wat een pakket!

With safetypins at no more than a hands'width all tied together, rolled up, quite the packet!

Een dik pak! Mee naar boven en maar naaien. Ik koos voor een simpel patroon: gewoon langs de blokken naaien, en langs de sashing. Ik wilde dat de stofjes zo duidelijk mogelijk zouden uitkomen om de herkenbaarheid van haar kleding te vergroten. Ik reken niet zo goed, maar ik kwam op ruim 20 kilometer naaiwerk... En wat was het zwaar op schoot. En warm... En het gleed natuurlijk. En ondanks de plakvlieseline en het vastspelden bewoog de stof toch nog ten opzichte van elkaar. Ik werd er ongelukkig van. ik kon het echter niet meer veranderen zonder alles uit te halen en dat vond ik ook geen doen. 

I took the whole thing upstairs and sewed along. I chose a simple pattern: in the ditches. I wanted the pieces of clothing to be very recognisable. And I am not very good with ciphers, but adding it all up I came to more than 20 kilometres sewing! It weighed very heavy on my lap. And WARM! And of course, it was slippery. In spite of the fusible web and the safety pins the fabric was moving. It made me unhappy. But I was not able to change it without tearing it all apart again and that was not an option.

Toen het geheel klaar was heb ik het op ons bed gelegd. Het stond toch wel mooi... 

When it was ready, I layed it on our bed. It was beautiful...

De laatste ronde! De bies rondom naaien, met de hand tegennaaien, ik verliet er zelfs de buurtBBQ voor, ik wilde het afhebben. Ik had ondertussen wel twee weken respijt gevraagd want ik haalde de deadline niet, dacht ik... 

Nog wat laatste geheime details, en het naamkaartje. 

"Love of my life" was klaar.

The last round! Putting the binding on, by hand. I even left the neighbourhoodBBQ early, I wanted it finished. I did ask for two weeks delay, because I couldn't make the deadline, I thought...

Some last secret details, and the nametag.

"Love of my life" was finished.

Hij was ondertussen naar Italië gegaan, om te herdenken dat een jaar geleden de as van zijn vrouw daar uitgestrooid was. Een paar dagen voor zijn terugkomst was het helemaal af.

Ik appte hem. Hij was blij. Ik belde de buurvrouw en heb met haar samen de quilt op zijn bed gelegd. Ze herkende de kleding. Ze zei "Wat zou zij dit mooi hebben gevonden". Beter compliment kon ik niet krijgen op dat moment. Het stond er dan ook mooi, in die witte kamer met zijn warme accenten. 

In the meantime he went to Italy, to remember that a year before that the ashes of his wife were left on the mountains there. A few days before he came back I was done.

I apped him. He was happy. I called the meighbour and together we layed it on his bed. She recognized her clothes. And said "She would have loved this!" The best compliment I could get at that moment. It did look very good, in that white room with its warm accents.

Nu was het wachten op zijn thuiskomst. Ik wachtte met grote spanning af. Uiteindelijk kwam zijn appje. Hij vond het een plaatje. 

We maakten een afspraak, om het proces samen af te ronden.

Dat was vanmorgen. Het was een fijne ontmoeting. Ik heb hem verteld hoe het proces gegaan was, en van sommige blokjes verteld wat het voor kleding was geweest: hij had niet alles herkend. 

Hij geniet van de quilt. Hij vertelde dat hij soms zomaar even naar boven loopt om ernaar te kijken. Het maakt hem blij.

En daar word ik dan weer blij van.

Now I had to wait for his arrival. I was very tensed about it. Eventually his app came. He just loved it.

We made an appointment to finish the proces together. 

That took place this morning. It was a beautiful meeting. I told him about the whole process and explained which clothes I used; he did not recognize every part.

He is enjoying the quilt. He told me sometimes he just walks upstairs to take a glimpse. It warms his heart.

And that warms my heart.

Een memoryquilt is een hele bijzondere opdracht. Bijzonder eervol. Ik vond het een onderscheiding om van de kleding van deze warme, prachtige vrouw een warme, prachtige quilt te maken. Voor deze bijzondere man, die ik ondertussen in mijn hart heb gesloten. 

Hoe mooi loopt het leven soms. Een verjaardag van een lieve vriend, je ontmoet wat mensen, je raakt elkaar. Verrijkend, verbindend, verwarmend. 

A memoryquilt is a very special commission. Very honourfull. I thought it very special to make the clothes of this warm, beautiful woman into a warm beautiful quilt. For this special man, that I included in my heart.

How good life can be sometimes. A birthday from a dear friend, you meet some people, you touch eachother. Enriching, connecting, warming. 


donderdag 27 februari 2020

Expositie Marijke van Welzen



Expositie van Marijke van Welzen in Leiden.

De eerste keer dat ik de jassen van Marijke van Welzen zag was ik ademloos van bewondering. Het was de eerste quilttenttonstelling die ik bezocht; ik was nog maar net begonnen met quilten. Die jassen waren aanwézig.
Terwijl ik mezelf ontwikkelde als quilter merkte ik dat ik me aangetrokken voelde tot artquilten, dus ging ik naar Quilten Speciaal 14.

The first time I laid eyes on coats made by Marijke van Welzen I was blown away. It was my first quiltshow ever, since I just started quilting. Those coats were PRESENT. When I developed myself as a quilter I noticed I was drawn to artquilting, so I followed artquiltclasses.

Ik bleef Marijke volgen, en du moment dat ik zag dat zij een workshop gaf in denim versieren, meldde ik mezelf aan. Het was inderdaad zo inspirerend als ik hoopte dat het zou zijn! En, aangezien ik kleren versier sinds mijn 12e, was het echt iets voor mij. Daarna heb ik nog een masterclass gevolgd in de techniek die Marijke gebruikt om haar jassen te maken. Ik vond het geweldig om het jasje te maken; en ik kan hem niet dragen zonder complimenten te krijgen!

I kept following Marijke, and the minute I saw she was teaching a class in embellishing jeans, I signed up. It was as inspiring as I was hoping for. And, since I embellished clothes since I was about 12, it was so me. After that, I followed a masterclass in her technique to make my own coat. I loved making it, and every time I wear it, people give me compliments.


Dus, toen ik hoorde dat er een tentoonstelling in Leiden zou zijn met werk vanaf het begin, 20 jaar terug, ging ik samen met mijn lieve vriendin Mirjam, die ook een groot bewonderaar is van Marijke’s werk.
De expositie opende op 20-02-2020, om 13.00 uur. Mirjam en ik waren er vroeg. De vriendelijke mevrouw (die er vrijwillig werkt!) liet ons binnen in het https://wevershuis.nl

So, you can imagine that when I heard about her exhibition in Leiden, showing off work made since she started doing this 20 years ago, I wanted to go. I went with my dear friend Mirjam, who is a big admirer of Marijke’s work, too.
The exhibition opened at 20-02-2020, at 13.00. My friend and I were early. The friendly volunteer let us in at https://wevershuis.nl


Toen Marijke arriveerde was er genoeg tijd voor haar om ons, en nog andere mensen, rond te leiden in het prachtige kleine museum. Hoewel het wat donker is, zijn de jassen prachtig geplaatst, daarbij gebruik makend van elke kamer in het huis. Met kleine grappige elementen erbij, zoals een kleine muis, een kikker, steeds passend bij de geëxposeerde jas.
De rondleiding begon bij haar eerste quilt, die ze maakte voor haar mandala tekenklas. Ze had de behoefte om de tekening te combineren met stof, en daar begon het…

When Marijke herself arrived, there was enough time for her to show us, and some other people, around the beautiful little museum. Although a little dark, her coats and quilts were placed in a gorgeous way, making use of every room in the house. With funny little elements like a mouse, a frog, all suitable with the coat exposed.
The tour started with her first quilt, that she made for her mandala drawing class. She felt the urge to combine her drawing with fabric, and did just that.



Elke jas die Marijke maakt heeft een verhaal, en ze vindt het geweldig om dat verhaal te vertellen. Ik op mijn beurt vind het geweldig om naar haar te luisteren 😊
Alle jassen zijn met aandacht gemaakt: aandacht voor het thema dat ze kiest, aandacht voor de techniek: ze gebruikt veel artquilttechnieken. Al die intensieve aandacht die Marijke erin stopt kun je zien. Het voegt toe.
Op de tentoonstelling zie je ook haar ontwikkeling door de jaren heen: het werk wordt zorgvuldiger, het quiltwerk meer to-the-point, de vormgeving van de jassen wordt beter.
Al die jassen zien eruit alsof ze je willen omvatten als een paar warme handschoenen in de winter… Je kunt naar al die details blijven kijken tot je ogen jeuken: het zijn er veel en ze zijn mooi. Die knopen bijvoorbeeld… Ik ben een echte knopenvrouw… dus toen ik déze zag viel mijn mond open. Zij zijn gemaakt door Giny Metz, van Ginkyo. www.ginkyo.nl

Every coat and quilt Marijke makes has a story, and she loves to tell about them. I loved listening to her 😊
All of her coats are made with regard: to the theme she picks, to the fabrics, to techniques: she uses a lot of techniques from artquilting. It shows, all this intrinsic work she does pays off.
You can also see her development during these years.
Those coats all look like they will surround you as a warm, fitting pair of gloves in wintertime. You can keep looking at all the details until your eyeballs are itching; so many beautiful details. For instance, the buttons… I am a buttongirl… so when I saw these my jaw hit the floor. They are made by Giny Metz, from Ginkyo. (www.ginkyo.nl )



Mijn excuses voor de foto’s: ik maakte ze zelf met mijn smartphone. Het licht was een uitdaging op die schemerige uitgesproken Nederlandse vies-weer-dag…

I made these pictures, and excuse me: I only had my smartphone with me; the lighting was a challenge that gloomy Dutch-weathery day.









Voor we vertrokken kregen we nog een leuk cadeautje dat Marijke zelf had gemaakt. Mirjam en ik voelden ons geïnspireerd toen we gingen!
Dus.
Als je spectaculaire draagbare kunst wilt zien: bezoek deze expositie!
Dat kan nog tot 19 april 2020.

GA!

When we went off, we got a little present, made by Marijke.
Mirjam and I felt very satisfied and inspired when we left.  
So. If you do want to see spectacular textile wearable art, visit this exhibition.
Its available until the 19th of april 2020.
GO!



vrijdag 24 januari 2020

Werken met bewondering

Werken met bewondering

Al een tijd ben ik vaktechnisch assessor voor EVC CentrumVigor
Ik voer gesprekken met mensen die een (her)registratie nodig hebben bij het SKJ.
Het zijn allemaal mensen die als professional in de jeugd- en gezinszorg werken.

Mijn collega, een beroepsoverstijgende assessor en ik voeren een gesprek met de kandidaat.
De collega kijkt naar de competenties die iemand eigenlijk in elk beroep kan gebruiken: leiderschap, servicegerichtheid, communicatieve vaardigheden, resultaatgerichtheid etc. Daarnaast, wat vooral van belang is, is het inschatten van niveau: laat de kandidaat MBO-niveau zien? HBO? WO? Ziet de collega potentie voor een hoger niveau?

Ik kijk naar hoe de kandidaat zijn/ haar werk doet. Mijn kader is de beroepsstandaard van Vakbekwame hbo Jeugd- en Gezinsprofessional.
Binnen de jeugd- en gezinszorg zijn er veel varianten: ik zat bij de Raad voor de Kinderbescherming, bij zorgboerderijen, gezinshuizen, gesloten instellingen, open instellingen, Centra voor Jeugd en Gezin, kindercoaches.
We zien grote en kleine kantoren, kinderparadijsjes op de mooiste plekken van Nederland, en warm ingerichte zolderkamers bij mensen thuis.

We beginnen het gesprek bij het begin.
Waar ben jij geboren? Hoe zag je gezin van herkomst eruit?
Heb je broers/ zusters? Vertel eens iets over je basisschoolperiode? Hoe heb je je tijd daarna ervaren?

Zo neemt de kandidaat ons mee door het leven.
Werkervaring die opgedaan is in allerlei banen, in vrijwilligerswerk.
Opleidingen, al dan niet afgerond met een diploma of certificaat.
Vooral ook veel voorbeelden uit de beroepspraktijk.

Uit dat hele verhaal vissen mijn collega en ik allerlei informatie.
We schrijven onze vingers blauw.
We luisteren, stellen vragen, en verzamelen zo de 'data' die we nodig hebben voor het schrijven van een rapport.

In mijn achterhoofd (en op papier voor de ondersteuning) heb ik de beroepsstandaard voor de HBO jeugd- en gezinsprofessional. Dat is het kader waarmee ik het rapport schrijf: dat rapport noemen wij bij Vigor een 'trotsdocument'.
In dat kader worden 6 deskundigheidsgebieden aangegeven, waaronder bijna 80 prestatie-indicatoren hangen.
Aan mij de schone taak om aan te tonen dat de kandidaat aan die deskundigheidsgebieden en die prestatie-indicatoren voldoet.
Dat betekent dat ik voorbeelden uit de praktijk nodig heb: in de trant van "wat gebeurde er? wat deed jij? wat waren daarvan de gevolgen?"

Na het gesprek, dat zomaar vier uur kan duren, gaan wij weer naar huis.
Daar schrijf ik mijn gedeelte van het trotsdocument.
Daar doe ik een uur of vijf over, als er verder niks bijzonders is.

Het moeilijkste van het schrijven van de rapporten vind ik dat ik er geen waardeoordelen in mag laten doorklinken.
En dat is zo moeilijk, omdat het vaak zulke geweldige mensen zijn.

Ze kijken daar zelf vaak anders tegenaan: ze vinden het heel gewoon wat ze doen.
Of een ander kan het beter.
Of ze doen eigenlijk nooit genoeg voor de kinderen.

De meeste mensen in dit vak komen met regelmaat schrijnende situaties tegen.
Ze moeten soms afwegingen maken waar je koud van wordt: wat doen we wanneer kinderen of jongeren in onveilige thuissituaties verkeren?
Hoe handel je wanneer je ziet dat een kind niet aan zijn ouders duidelijk kan maken hoe het zich voelt? En het heel moeilijk is om aan die hele grote vader uit te leggen dat zijn zoon zo graag met pappa wil spelen en knuffelen maar dat niet durft te vragen? Hoe deal je ermee wanneer een kind gaten trapt in jouw deuren?

Waar ik dan koud van word, is de manier waarop ze die afwegingen maken.
De manier waarop ze dan het gesprek met ouders aangaan, en die moeilijke thema's met betrokkenheid aanroeren.
Hoe ze met oplossingsgerichte vragen de ouders aan het denken zetten.
Hoe ze met Playmobielpoppetjes dat kleine meisje laten uitbeelden hoe zij haar plaats ziet in de drie verschillende huizen waar zij woont. Hoe ze aan de familieleden met Brain Blocks uitleggen hoe het werkt in het hoofd van het kind met autisme. Zodat zij snappen dat hij weleens ontploft en van pure overprikkeling niet meer weet waar hij het zoeken moet.
Ze doen dat integer en betrokken.
Ze overleggen met andere professionals, met instanties en reflecteren op hun eigen aandeel om te kijken waar ze zich kunnen verbeteren.
Ze doen aan trainingen mee en aan cursussen om hun kennis op peil te houden.

Als ik dan bijvoorbeeld een gezinshuismoeder spreek, die meer dan vijf kinderen in huis heeft, van 8 tot 19, die zonder uitzondering een traumatisch verleden hebben, al dan niet gekoppeld aan een hechtingstoornis, dan ben ik vol bewondering. Zij vindt het heel gewoon wat zij doet, al kan ze wel aangeven dat ze het als zeer zinvol werk ervaart. Als mijn collega en ik onze bewondering uitspreken, weet ze haast niet waar ze kijken moet.

Als ik die bevlogen zorgboerderij-eigenaar in mijn hoofd laat weerklinken die een aantal banen achter de rug heeft, maar uiteindelijk kiest voor een boerderij met veel land waar de kinderen vooral HEEL veel buiten spelen, dan word ik daar stil van.

Als ik mij die kindercoach voor de geest haal, die kleine vrouw, die die hele grote vader stille tranen laat huilen wanneer tot hem doordringt dat zijn joggie bang van hem is als hij zo naar hem schreeuwt, dan denk ik alleen maar, wat een mazzel heeft dat joggie met zo'n pleitbezorger. Pappa leert ondertussen hoe hij zijn kleine kerel kan laten zien hoeveel hij van hem houdt; ze spelen samen spelletjes, ze gaan samen vissen, het gaat goed.

In de rapportages kan ik mijn waardeoordelen niet laten doorklinken.
Ik moet met feiten bewijzen dat iemand laat zien dat hij/ zij een SKJ-registratie waard is.
Dat doe ik dan ook.

Nu wil ik mij in deze blog richten tot jullie, die dit werk doen.
Ik wil laten horen wat een geweldige mensen ik jullie vind.
Ik vind dat de kinderen waar jullie mee en voor werken, geluk hebben dat ze jullie treffen.

Wat zijn jullie de moeite waard.
Ik krijg er energie van als ik met jullie mag praten.
Ik vind het fijn om een trotsdocument voor jullie te schrijven.
Zodat jullie door kunnen gaan met het ondersteunen van gezinnen en kinderen.

Mijn petje af, voor jullie!





woensdag 15 januari 2020

zinspirerende mindset

Zinspirerende mindset

Ik kan er soms met mijn verstand niet bij.
Wie mijn blog vaker leest weet dat ik heel veel ontleen aan het gedicht Eb van Vasalis.

Het gaat er om dat er onderhuids van alles kan gebeuren terwijl je denkt, wanneer gebeurt er nou eens wat. Je ziet het namelijk niet. Het is even eb in je bewustzijn.

Dan keert het tij.

Ik merk het vaker bij mijzelf; soms is het een tijd eb; dan ben ik onder de oppervlakte bezig met iets dat ik niet onder woorden durf te brengen. Of, anders gezegd, het is nog niet zover.
Meestal komt er dan niet veel creatiefs uit mijn handen.
Meestal brei ik dan sokken.

Begin januari had ik met mijn artquiltgroep 'Polderart' een workshop gelliplate bij Suze Termaat.
Pas halverwege de middag begon het een beetje te stromen en werd ik een beetje blij van wat ik deed.

De week erna hadden we het vervolg; en daarvoor moesten we de geprinte stofjes strijken en snijden. De dag na de eerste workshop kwamen al de mooiste collages op onze groepsapp.
Ik streek, en was eigenlijk helemaal niet zo blij met het resultaat.


Natuurlijk; foto bij donker gemaakt, te rommelig, ik dacht, we zien het morgen wel weer.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Toch?!

Ik nam de volgende dag alle lapjes mee naar mijn atelier, maakte ruimte, en dacht, hoe nu.
Eerst maar eens een selectie maken; welke wil ik persé houden?
En zal ik eens kijken wat ik nog heb?

Daar werd ik blij van.



Op de tweede lesdag was het maken van de collage gauw gedaan.
Nog een paar kleine veranderingen en klaar.
Ondergrond, tussenvulling, en naaien.

Het is nog niet af, maar ik word er heel blij van.

In de week er tussenin had ik een hele bijzondere ontmoeting.
Dit gesprek heeft mijn mindset veranderd.

Het tij is gekeerd.
Ik kijk anders naar mijzelf en naar mijn toekomst.

Vanuit deze ontmoeting ben ik onmiddellijk aan het werk gegaan met het thema van de Algemene Tentoonstelling...

Daarvoor heb ik een UFO gepakt waarvan ik ineens wist wat ik ermee wilde gaan doen, nu.
Niet dat dat het ook gaat worden hoor. Gaandeweg pas ik aan.
Zoals altijd wanneer ik werk vanuit mijn diepste zelf.


.

Gericht aan het werk. Het hoofd borrelt. En bruist.
Ik werk voor mezelf; naar een gericht punt in de toekomst.

Ik word er blij van.
En het vervult me van een diepe dankbaarheid dat ik mensen om me heen heb die mij zinspireren.
Ik kan er met mijn verstand niet bij.
Wel met mijn ziel.







donderdag 5 december 2019

terugblik

Terugblik


December.
Het is voor mij bij tijden een cruciale maand.
20 jaar terug in december werd ik voor het eerst van mijn leven tante.
Bram werd geboren.
Wat heeft die (ondertussen boom van een kerel) voor een hoop vreugde gezorgd!

19 jaar terug gingen Bert en ik samenwonen.
Een goeie week voor kerst leenden we de bus van mijn broer en verhuisden we mij, mijn boeken en Tijger naar Zeewolde.
De maandag na dat weekeinde begon ik bij mijn nieuwe werk op AZC Zeewolde; en viel daar middenin een arbeidsconflict dat "mijn" afdeling had met de leidinggevende.
Vanuit het warme Emmen, waar iedereen mij kende, naar Zeewolde.
Ik kende alleen Bert.
Wat verlangde ik naar mijn eigen Super De Boer, waar ze me kenden.
Bij de Albert Heijn hier in het dorp was het anders.

Gelukkig leerde ik al gauw mensen kennen.
Joke, waarvan ik NU nog weet wat ze die eerste maandagmorgen in december aanhad, is nog steeds een goeie vriendin.

Trouwens, ook in november gebeuren er soms prachtige dingen: vijftien jaar terug werd Esther geboren!
Dat werd alleen maar overtroffen door de geboorte van Rien in mei, acht jaar terug...

Zes jaar terug, ik werkte al een poos voor Humanitas, werd op deze dag mijn leidinggevende ontslagen. Vanwege onder andere mijn verhaal en de bewijzen die ik kon leveren.
Op Facebook zie ik bij de herinneringen dat ik weliswaar enorm opgelucht was, maar dat ik me ook realiseerde dat in deze situatie niemand de winnaar was.
Uitgeput dacht ik; 14 dagen kerstvakantie en dan kan ik er weer tegenaan.
Maar toen begon het pas.
Een enorme burnout die ruim een jaar duurde was het gevolg.

Gelukkig trof ik ook in die periode weer geweldige mensen.
Mark en Tiny werkten samen om het voor mij zo gemakkelijk mogelijk te maken.
Tijdens mijn reïntegratie letten Tiny en Doeko op me, zodat ik stap voor stap de moed kon pakken om vijf jaar terug, eind december, jawel, voor het eerst mijn vrijwilligers weer te ontmoeten.
Astrid zorgde al die tijd voor mijn project.

Vier jaar terug eind december kreeg ik mijn gastric bypass.
Gek, dat je denkt dat dat een fysieke operatie is...
Je doet het om te stoppen met groeien.
OK, ik viel af.
Maar ik groeide ook...

Daardoor was het twee jaar terug tijd om bij Humanitas te vertrekken.
Dankzij Nathanya en Ton kon ik opstaan, en gaan, een nieuwe tijd tegemoet met Stof tot Nadenken.
Ik kreeg een daverend afscheid van heel veel lieve mensen die ik in die twaalf jaar Humanitas Home-Start in Lelystad had leren kennen.

In de twee jaar tijd daarna is Stof tot Nadenken uitgegroeid.
En ik ook.
Ingehuurd door EVC Vigor heb ik me in een jaar tijd mogen ontwikkelen tot een vakkundig assessor en ben ik inmiddels voorzitter van de vakgroep Jeugd.
Door een bedrijf in Dronten word ik ingehuurd als "coach on the job".
Met enige regelmaat geef ik trainingen.

Daarnaast zijn er de gezellige workshops die ik mag geven: bij Carol Cox in Utrecht, hier thuis, met gastdocenten als Tiny (ja! diezelfde!) of Hester.




Ik maak mooie dingen. Nog niet genoeg naar mijn zin, maar ik heb er alle vertrouwen in dat ook dat zich gaat ontwikkelen. Ideeën genoeg...

Van waar ik vandaan kom, tot waar ik nu sta; waar ik vooral dankbaar voor ben zijn die mensen die ik op mijn pad krijg als ik dat nodig heb.

De eerste ontmoeting in een donkere koude decembermaand met Joke. De steun van Mark, Tiny en Doeko. Nathanya en Ton die precies datgene boden waar ik behoefte aan had.

Ik kwam er niet voor naar de polder, voor al die veranderingen.
Ik kwam voor Bert. Ik dacht, we gaan gewoon gezellig samenwonen.

Geen moment had ik me kunnen voorstellen hoe het zou zijn.
Hoe het zou gaan.

Een hoop beleefd.
Domweg gelukkig zijn in de Dapperstraat.
Begrafenissen voorbereiden en bijwonen.
Nieuwe kinderen verwelkomen in de familie.
Nieuwe vrienden en vriendinnen verwelkomen in de familie en daarbuiten.
Aan de Grand Canyon staan.
In Mercedessen zitten.
Burnout van hem, burnout van mij.
Nieuwe ontwikkelingen.
Stof tot Nadenken.

Verdiepen, verbinden.

En onderaan de streep?
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.
Met Bert.

#hildaishappy
#mazzelkontindedapperstraat





zaterdag 2 november 2019

Beware beware for those who care...

Beware beware for those who care...

Ik had ze weer fijn bij elkaar, mijn groepje sterke, inspirerende vrouwen.
Deze keer voor het eerst niet aan de keukentafel maar in mijn atelier.

Ons thema was deze keer: "Hulp. Hoe vraag je erom? Aan wie? Hoe onderga je hulp?"
Ik kwam erop doordat ik het afgelopen voorjaar, en door de zomer heen, steeds weer sterke vrouwen tegenkwam die hulp nodig hadden. Een heupoperatie, een hernia, mantelzorg, afnemende gezondheid, en, bij mijzelf, oplopende druk.

There they were again, my group of strong, inspiring women.
The first time in my new atelier instead of at my kitchentable.

Our theme was: "Help. How do you ask for it? To whom? How are you dealing with help?"
The theme accered to me because throughout spring and summer I kept meeting strong women with a need for help. Hip surgery, hernia, caretaking, deminishing health, and wit myself, ascending pressure.

Dus. Een stevige vraag.
In vorige blogs heb ik er meer aandacht aan besteed, en het was heerlijk om er samen over te praten.
Héél veel herkenning over de tafel heen.

So. One pushing question.
In previous blogs I already wrote about it, and it was a delight to share our thoughts about it.
A LOT of recognition on the table.

Bijna het eerste wat er boven tafel kwam was; je vraagt niet om hulp omdat je een ander niet wilt belasten. Onmiddellijk kwam een wedervraag: klopt dat? of is dat een prachtig, veredeld smoesje?
Hmm.
Zou het kunnen zijn dat je bang bent voor een "nee"? Stèl je voor, dat die ander nee zegt.
Dan wordt je diepste angst gerealiseerd: een afwijzing.

Almost the first thing that appeared: you don't ask for help, because you don't want to burden another person. Immediately followed by the next question: is that right? or is that just a pretty, refined little excuse?
Well.
Could it be that you are afraid to hear "no"? Just imagine the other person saying no.
Your deepest fear will be realised: a rejection.

Zijn wij daarom zo stoer? Zijn wij daarom zo onafhankelijk? Wij, die afgerekend hebben met het "lieve-meisjes-zorgen-voor-een-ander-syndroom"? Diep van binnen zijn we zomaar net als iedereen: bang om afgewezen te worden...

Is that why we are so strong? Is that why we are so independant? We, who dealed with the "good-girls-do-take-care-for-others-syndrom"? Deep inside we appear to be like everybody else... afraid to be rejected.
Als je vraagt, ben je kwetsbaar. En wij hebben als sterke vrouwen ook een mooi beeld van onszelf. Wij kunnen het zelf. En dat mag iedereen ook weten. Daarmee hebben we status gecreëerd, en wee aan ieder die die status ondersteboven schopt. Wij dachten van niet. Toch?

Asking for help makes you vulnerable. And we, as strong women, we have this pretty image about ourselves. We can do it on our own. And we make sure everybody knows just that. With that we created status, and woe to everyone who kicks that status upside down. We don't think so. Right?

We hebben die status zelf gecreëerd, en hebben er baat bij.
Je leeft naar die verwachting, die je hebt van jezelf, en die anderen van jou hebben.
Jij kunt het wel. Dat levert bewondering op, en dat gééft je toch een kick!

We created our own status, we benefit from it.
You live up to that expectation you created for yourself, and to the expactation other people have of you. Yes. You can. It offers admiration, and that is just the coolest ever.

En dan heb je pijn.
Die heup moet vervangen worden, je rug heeft blijvende schade opgelopen.
De mantelzorg drukt te zwaar, het leven is even teveel.
Je belandt plotseling in het ziekenhuis en daar is ie dan.

And there comes pain in your life.
You need to get that hip replaced, your back got chronical damage.
Caretaking is a huge burden, life overwhelmes you.
Or you find yourself suddenly in hospital, and yes. There it is.

Het grote spook: het verliezen van je onafhankelijkheid.
Het verlies van je autonomie.
Waar is je eigenwaarde?
Waar je kracht?

The big nightmare: losing your independance.
Losing your autonomy.
Where is your selfworth?
Where your strength?

Er komt een verhaal.
Eén van ons heeft gezorgd voor een man die niks zelf kon.
Hij kon niet lopen, niet eten, niet zelfstandig naar het toilet,alleen een pookje op zijn rolstoel bewegen met een scheefgegroeide hand.
Onze tafeldame had echter nog nooit zo'n autonoom iemand gezien. Ze heeft met ontzettend veel plezier en bewondering voor hem gezorgd.
Van hem leerde ze dat er autonomie bestaat, ook al heb je voor alles hulp nodig.

One of us tells a story.
She took care of a gentleman who couldn't do anything.
He could not walk, not eat, not go to the bathroom on his own. All he could do was move around a stick on his wheelchair with his crookedly grown hand.
Our friend, however, had never seen such an autonomous person. She took care for him with joy and admiration. He taught her that there is autonomy, even if you need help for everything.

Toen zij zelf heel lang moest liggen, dacht zij terug aan deze man.
Waar vind ik autonomie?
Wat ben ik waard?
Zij zag bij hem een essentiële kwaliteit om zichzelf te blijven. Niet: wat kan ik allemaal niet, maar: ik ben wie ik ben, en dat is meer dan alleen dat lijf. Véél meer.

When she had to lay down for an long period herself, she thought back to this man.
Where do I find autonomy?
What is my worth?
She saw in him an essential quality to be himself. Not: what is it that I can't, but: I am who I am, and that is SO much more than that body. Much more.

Goed.
Hoe dan?
Hoe vraag je dan zodanig om hulp dat je NIET die ongevraagde adviezen krijgt, of van die verhalen van "O ja, dat ken ik! Toen ik../ mijn buurvrouw had het ook..."

Alright then.
How?
How do you ask for help in such a way that you do NOT get all those unwanted advices, or those stories like "Yes, I know that! When I/ My neighbour had that too..."

Waar blijft jouw autonomie?
Waar je eigenwaarde?
Waar je kracht?
Moet je nou echt, naast je pijn, ook nog gaan aangeven dat de grens bereikt is?
Terwijl die ander dat natuurlijk goed bedoelt allemaal, en je wilt die ander niet belasten, en echt, ik kan het zelf wel?

Where do you find autonomy?
Where do you find selfworth?
Where your strength?
Do you really have to point out that you met your limits, while enduring that pain?
Where the other person means it well, and you don't want to be a burden, and really, I can do it myself?

Hoe dan wel?
We kwamen op concreet aangeven wat jouw behoefte is. Ik had er een prachtig voorbeeld van.
In mijn omgeving moest iemand een poos liggen vanwege ernstige rugklachten.
Zij richtte een app-groep op, en vroeg: "Wie kan voor me stofzuigen?" "Wie kan af en toe voor me koken?" "Wie wil mijn kinderen naar sport brengen?" En hulptroepen kwamen op die gerichte vragen af. Niemand hoefde iets te doen waar zij geen zin in had.
Voor deze lieve dame, die ook altijd klaarstaat voor anderen, doen we graag iets terug.
Wat ik vooral bewonderde was dat ze door de manier van vragen haar innerlijke kracht liet zien.
En OOK nog in staat was om haar tijd in bed in te zetten als nadenken over nieuw perspectief.

How else can you do it?
We came to a conclusion: tell very straight and clear what your needs are. I had this beautiful example. In my circle somebody had to lay in bed because of severe backproblems. She made a WhatsApp group and asked "Who can vacuum for me?" "Who can cook for me a few times?" "Who can drive my kids to their sports" Helptroops showed up to those clear questions. Nobody had to do anything they did not want to do.
For this dear friend, who is always there for other people, er love to do something back.
Whatt I admired above all, was that through the way of questioning she showed her inner strength. And, while laying there, she used her time to think about new perspective.

Het verrassende is, dat je met hulp vragen ook iets GEEFT.
Je geeft de ander de gelegenheid om iets terug te doen. Waarmee je laat zien dat je de ander zodanig respecteert en liefhebt dat jij in staat bent om je kwetsbaar op te stellen. Het verrijkt aan twee kanten.

The surprising thing is that with asking for help, you give, as well.
You give to the other person the opportunity to give back. With that you show that you respect and love the other person so much, that you are able to show vulnerability. It is truly enriching in two ways.



En ja.
Je moet van je voetstuk af.
Ook sterke vrouwen zijn soms kwetsbaar.
Of moeten geopereerd worden.
Of kunnen de druk van het leven even niet meer handelen.

And yes.
You have to come off your pedestral.
Even strong women can be vulnerable.
Or need surgery.
Or are just not able anymore to handle the pressure of life.

Een ander niet willen belasten klinkt dan prachtig.
Zo mooi. Zo sterk. Zo lief. Zo zorgzaam.
En zo dom.
Je vult in voor een ander.
En je doet jezelf tekort.

Not willing to burden another person sounds great.
So beautiful. So strong. So sweet. So caring.
And so silly.
You fill in for the other person what they think and feel.
And you hurt yourself.

Waar blijft jouw autonomie?
Waar je eigenwaarde?
Waar je kracht?

Where is your autonomy?
Where your selfworth?
Where your strength?

Die blijft in dat JIJ de vraag stelt.
JIJ bepaalt wat je vraagt en aan wie.
Krachtig en sterk is niet afhankelijk van je lijf.

It is where YOU are the one asking the question.
YOU are the one to decide what you ask and whom you ask.
Powerful and strong is not up to just your body.

Hulp nodig hebben, dat aangeven, EN in staat zijn je autonomie te bewaren.
Daar is jouw kracht.

Needing help, adressing that, AND be able to maintain your autonomy.
That is where your strength is. 



Lieve, stoere en kwetsbare groet,
loving, strong and vulnerable greetings!
Hilda




donderdag 3 oktober 2019

O ja. Is ook zo.

O ja...

ik heb een drukke week.
Veel verschillende dingen, druk weekeinde achter de rug en een druk weekeinde voor de boeg.

En ik had mijn moeder beloofd om deze week te komen.
Ik bel haar en maak een afspraak voor de komende week.

Halverwege de week zeg ik de afspraak voor vandaag af; dat rapport moet geschreven worden.
En morgen de Regiodag van het Quiltersgilde; nog even de losse draadjes opwinden, vastknopen, en een naald in elk van de 50 pakjes doen. Nog wat stofjes bij elkaar zoeken, nog even een brief naar mensen die zich laat hadden aangemeld.



Ik kreeg een rode kool en een flespompoen, dus maak ik vandaag tussen de bedrijven door Boeuf Bourguignon.
Voor bij de rode kool.
Die pompoensoep komt zaterdag dan wel.
Dat komt wel tussen het opnieuw indelen van mijn website met Bert en het reorganiseren van mijn werkzaamheden.
En de strijk. Ook nog.



Vrijdag na de Regiodag nog een afspraak met iemand.

Tijdens het schrijven van het rapport een appje: "Hilda, moeten we maandagavond nog wat meenemen?"
Oeps. De datum voor de artquiltgroep was 7 oktober in plaats van de 21e die in mijn eigen agenda stond.
En ik zou het voorbereiden.
Een monodrukcollageding.
Bij mij thuis.

Er sijpelt het één en ander door de mail heen: een bezwaar van een kandidaat, een mail van de krant waar ik nog even op moet reageren.
Een beetje nare mail van een mevrouw.
Een belletje van een collega.
Ze is blij dat ik de intervisies voor onze vakgroep ga regelen.

Zo gaan die weken soms als een waanzinnige sneltrein voorbij.

Ik vraag de dames van mijn virtuele keukentafel over vrijheid. Ik krijg er hele mooie verrassende antwoorden op.
Die verdwijnen naar mijn achterhoofd.

Vanmiddag rond 12 uur is het rapport af.
Ik maak de Boeuf Bourguignon zover dat het in de oven kan, ruim op, haal de pakjes voor de Regiodag vast naar beneden, oh, de vlinders voor Froukje niet vergeten!
Ruim het aanrecht op, doe de vaatwasser aan.

Koffie. In de zon? Even de zonnebril zoeken die ik al een week kwijt ben.
Natuurlijk, die ene tas.

Koffie. In de zon.
Stilte om me heen, en wat is dat heerlijk warm.
Ik zit met mijn okergele trui op het bankje, kijk naar de donkerrode druiven, drink mijn fijne kopje koffie.
Herfst.
In huis zingt Daniël Lohues.



Ik doe mijn ogen dicht en geniet.
Daniël verdwijnt, en ik ben in mijn hoofd even weer terug in Crozet, Virginia.
Bij het vuur.
Ik hoor Joel en Justin weer "Let it be" zingen.

O ja.
De wind steekt op, ineens regent het.
Vlug naar binnen.
Ik drink de rest van de koffie op, schrijf deze column.
Ik was het even vergeten.

Let it be.

Lieve groet voor jullie allemaal!
Hilda