donderdag 3 oktober 2019

O ja. Is ook zo.

O ja...

ik heb een drukke week.
Veel verschillende dingen, druk weekeinde achter de rug en een druk weekeinde voor de boeg.

En ik had mijn moeder beloofd om deze week te komen.
Ik bel haar en maak een afspraak voor de komende week.

Halverwege de week zeg ik de afspraak voor vandaag af; dat rapport moet geschreven worden.
En morgen de Regiodag van het Quiltersgilde; nog even de losse draadjes opwinden, vastknopen, en een naald in elk van de 50 pakjes doen. Nog wat stofjes bij elkaar zoeken, nog even een brief naar mensen die zich laat hadden aangemeld.



Ik kreeg een rode kool en een flespompoen, dus maak ik vandaag tussen de bedrijven door Boeuf Bourguignon.
Voor bij de rode kool.
Die pompoensoep komt zaterdag dan wel.
Dat komt wel tussen het opnieuw indelen van mijn website met Bert en het reorganiseren van mijn werkzaamheden.
En de strijk. Ook nog.



Vrijdag na de Regiodag nog een afspraak met iemand.

Tijdens het schrijven van het rapport een appje: "Hilda, moeten we maandagavond nog wat meenemen?"
Oeps. De datum voor de artquiltgroep was 7 oktober in plaats van de 21e die in mijn eigen agenda stond.
En ik zou het voorbereiden.
Een monodrukcollageding.
Bij mij thuis.

Er sijpelt het één en ander door de mail heen: een bezwaar van een kandidaat, een mail van de krant waar ik nog even op moet reageren.
Een beetje nare mail van een mevrouw.
Een belletje van een collega.
Ze is blij dat ik de intervisies voor onze vakgroep ga regelen.

Zo gaan die weken soms als een waanzinnige sneltrein voorbij.

Ik vraag de dames van mijn virtuele keukentafel over vrijheid. Ik krijg er hele mooie verrassende antwoorden op.
Die verdwijnen naar mijn achterhoofd.

Vanmiddag rond 12 uur is het rapport af.
Ik maak de Boeuf Bourguignon zover dat het in de oven kan, ruim op, haal de pakjes voor de Regiodag vast naar beneden, oh, de vlinders voor Froukje niet vergeten!
Ruim het aanrecht op, doe de vaatwasser aan.

Koffie. In de zon? Even de zonnebril zoeken die ik al een week kwijt ben.
Natuurlijk, die ene tas.

Koffie. In de zon.
Stilte om me heen, en wat is dat heerlijk warm.
Ik zit met mijn okergele trui op het bankje, kijk naar de donkerrode druiven, drink mijn fijne kopje koffie.
Herfst.
In huis zingt Daniël Lohues.



Ik doe mijn ogen dicht en geniet.
Daniël verdwijnt, en ik ben in mijn hoofd even weer terug in Crozet, Virginia.
Bij het vuur.
Ik hoor Joel en Justin weer "Let it be" zingen.

O ja.
De wind steekt op, ineens regent het.
Vlug naar binnen.
Ik drink de rest van de koffie op, schrijf deze column.
Ik was het even vergeten.

Let it be.

Lieve groet voor jullie allemaal!
Hilda



zaterdag 7 september 2019

De stilte, de gesprekken, en het vuur. / The silence, the conversations, and the fire.

Ja, dat was een mooie opdracht aan mezelf, die van het vorige blog.
Ik moest maar eens wat gaan nadenken.
Over die vragen, waarvan ik voor sommigen het antwoord al wist, en die vragen die ik nog moest formuleren...

Yeah. Nice commision to myself, the one from the previous blog.
I should think for a while.
About those questions. Some where already answered; some I still had to put in words.

Nou. Dat ging anders dan ik dacht. 😁😉
Ik kocht een notitieboekje (echt he, dan heb je er thuis een serie liggen, mooi zelfgemaakt en al!) om daarin het een en ander te verwoorden.

Well. That went different than I thought.  😁😉
I bought a notebook (really, you've got a LOT of them, pretty self made ones and all...) to write things down.

Ik schreef mijn vragen op.
Wat zijn mijn behoeften?
Waar loop ik vast?
Wat kan weg?
Wat houd ik?
Wat heb ik nodig om het beter te gaan doen dan nu?
Wie kan ik om hulp vragen?

I wrote down my questions.
What are my needs?
Where do I meet "roadblocks"?
Wat can go?
What do I want to keep?
What do I need to do it better then I do now?
Who can I ask for help?

Het vloeide zo uit mijn pen.
Ik wist het wel.
Eigenlijk ging het heel eenvoudig.
Eenmaal zwart op wit was het duidelijk.
We reden door het land. We wandelden door steden en stadjes.
En geen gedachte werd er nog aan gewijd.



It just spat out of my pen.
I actually sort of knew it.
It was very simple.
Once black on white it was clear.
We drove through the country. We walked through towns and small cities.
And not one thought was spend anymore.

Een ontmoeting maakte weer wat los.
Wat oud zeer werd aangeraakt.
Een nacht slecht slapen, een nare droom.
Wat verdriet, wat pijn.
Maar bovenal de gedachte, dit doe ik niet.
Niet meer mijn bestaan, ik hoef er niet in mee.

A meeting with somebody loosened something again.
Some old pain was raked up.
A bad night, a bad dream.
Some sadness, some pain.
But above all the thought, I'm not doing this.
No longer my being, I do not need to go along.

Een andere dag bracht helderheid .
Een van de fijnste dagen. Je hebt ze soms.
Een.prachtig gesprek, een soort ontmoeting van zielen. Dat heelt.
Dat je laat zien waar het vuur brandt.
Dat je laat zien wie je bent, waar je hoort, wie je nodig hebt en waar je gaat.

Another day brought clarity.
One of those best days. You get them sometimes.
An inspiring conversation, a kind of meeting of the souls. That can heal.
That can show you where the fire burns.
That can show you who you are, where you belong and where you go.

Die avond zaten we bij het vuur.
Vuur is magisch.
Net als de muziek die Joel en Justin zongen; covers van The Beatles.
Bij "Let it be" keek ik in het vuur.
Ik zong mee.
Let it be. Let it be. Let it be.
Dat dus.
Laat die vragen naar, laat die onrust maar.
Let it be.



We sat by the fire that night.
Fire is magic.
Just like the music Joel and Justin were singing: Beatlecovers.
While they sang "Let it be" I looked in the fire.
I sang along.
Let it be. Let it be. Let it be.
That is just it.
Leave those questions,  leave those worries.
Let it be.

Een dag of wat later praten we er even over samen.
Het klopt.
Ik hoef niet na te denken, ik hoef niet te focussen.
Het staat zwart op wit wat ik wil, wat ik daarvoor nodig heb en wie ik daarvoor nodig heb.

A couple of days later we talk about it for a while.
It's right.
I don't have to think, I don't need to focus.
It's in black and white what I want, what I need to do that and who I need to do that.

En ik bedenk: wat ik wil is niet dat het is zoals het is.
Dat is niet nieuw.
Dat wist ik al veel langer.
Wat ik wil is groeien.
Staan voor wie ik ben.
Gaan naar wie ik kan worden.
En dat is nog steeds hetzelfde als toen ik die wijze oudere vrouw ontmoette rond mijn 20e.
Ik wil een wijze oude vrouw worden.
Eigenwijs, stralend, uitstralend.
Het ontmoeten waard.

And I think, what I want is not that it is like it is.
That's not new.
I knew that a long time.
What I want is growth.
To stand for who I am.
To go to who I can become.
And that is still the same as when I met that wise, older woman when I was around my 20th.
I want to become a wise, old woman.
Stubborn, beaming, charismatic.
Worth meeting.

Dat kan ik wel.
Daar hoef ik niet over na te denken.

I can do that.
I don't need to think about that.

DAT KAN IK.
Ik kan het laten.
Dat kan ik.
Ik sta, ik ga.
Hilda, oude, wijze vrouw, ik kom er aan.

YES I CAN.
I can let it be.
Yes. I can.
I will stand, I will go.
Hilda, you old, wise woman, here I come.

woensdag 14 augustus 2019

De stilte, het zwijgen en het spreken

Stilte

Zo'n mooi concept, stilte.
Wanneer kun je beter nadenken dan in stilte?

Het lukt mij altijd erg goed in Amerika, als we samen in zo'n blikken ding door de ruimte rijden.
Nog even; over een stuk of wat nachtjes is het weer zover.



Er zijn een paar zaken waar ik over na moet denken; en hier lukt me dat niet.
De vele dingen die aandacht vragen en soms zelfs door mijn stilte heen schreeuwen dat ze nog moeten. Een paar beslissingen zijn al genomen, een paar liggen in de week, en voor een paar vragen heb ik geen idee hoe ik zelfs de vraag moet formuleren. 

In mijn achterhoofd broeden ze, die vragen, waarvan ik weet dat ze in Amerika terugkomen en de tijd kunnen krijgen. "Hoe komt het nou dat..." en dan volgt er een vraag over mijzelf, of over die mens die op vragen van mijn kant er het zwijgen toe doet. Of over die mens die liever de verantwoordelijkheid bij mij neerlegt dan zelf beslist... bedenk het maar.

Die stilte.
Dat zwijgen.
Dat zit mij dwars.
Het irriteert mij.
Ik doe het zelf ook, en ik weet ook waarom ik dat doe.
En dat irriteert me net zo goed.

Wat is dat toch.
Dat zwijgen.


Zwijgen

Wat een wereld zit er achter.
Geen nee durven zeggen.
Niet durven aangeven wat je werkelijk wilt.
Bang zijn voor je eigen gevoelens.
Bang zijn voor de reactie van de ander.

Ik erger mij eraan wanneer ikzelf zwijg. Ik voel me er schuldig door.
Ik weet dat mijn zwijgen gehoord wordt. En dat de andere kant zich er naar door voelt.
En toch doe ik het. 
Moeite om er doorheen te breken. 

Als ik een vraag stel aan een ander en die doet net of de vraag niet eens gesteld is, dan voel ik me onopgemerkt. 
Als mijn vraag genegeerd wordt, word ik dat ook.
En dat doet pijn.
Ik denk geïrriteerd, zeg dan dat je het niet wilt.
Dat je bang bent. Of geen zin hebt.
Of geen nee durft te zeggen uit angst voor wat dan ook.

Ik hoor het zwijgen. 
Nu nog de moed om het te benoemen.
Dat zou ik namelijk wel het liefste willen. 

Het spreken

Uitspreken wat je voelt.
Die kwetsbaarheid, poe, wat een narigheid zeg.
Aangeven waar je bang voor bent is akelig. Je bent volwassen. 
Je interne kritische ouder draait overuren; "Je weet best wat je wilt en je weet best wat je moet doen."
Ja hoor. Dat weet ik best. Shut up. 

Waarom doe ik dat dan niet?
Ik merk dat ik me nog schaam ook. 
Ik ben stoer, ik ben stevig, ik ben geschoold in communicatie. 
En toch dit zwijgen.
En de bijna onmogelijke opgave om dan daar doorheen te gaan.

Nog 9 nachtjes.
Dan kan ik, in stilte, zonder schreeuwende verplichtingen, in alle rust zwijgen en nadenken.
Dan kan ik, gerechtvaardigd en zonder iemand pijn te doen, m'n kop dichthouden, en nadenken.
Dan kan alles in stilte overdacht worden, daarna gespiegeld worden aan die grote kerel van mij, waardoor ik conclusies bereik die nu niet haalbaar lijken.

En na drie weken kom ik terug.
Met ruimte in het hoofd, met ruimte in mijn energie.

Jullie horen het wel weer.









donderdag 8 augustus 2019

Wat moet jij nou in Birmingham?

Wat moet jij nou in Birmingham?

Wat moet ik nou in Birmingham.
Nou, daar is jaarlijks begin augustus het internationale "Festival of Quilts".

Ik was er twee jaar terug voor het eerst, en was "blown away".
Ik wist dus wat ik kon verwachten, en omdat ik mijn "Travelling with Kaffe" had opgestuurd voor de tentoonstelling, wilde ik er zelf ook heen.



Dat was de eerste reden.

Ik wilde ook heel graag nieuwe inspiratie opdoen.
Omdat ik het afgelopen half jaar waanzinnig druk ben geweest, met werk, binnenshuis giga opruimen en verbouwen, had ik geen enkele ruimte voor werkelijk creatief werk. Lees dit maar eens: stress

Nou, dat lukte wel.
Kijk maar eens.
Op rij: "Double Fibonacci" van Eleanor Marsden, "Freddy" van Ursula Becker en Karin Dunkelgod, "The legend of the willow pattern" van Debbie Carrington en "The forgetting" van Michael James (die een heel bijzondere serie maakte over het vroegtijdig dementeringsproces van zijn vrouw)










Jullie kennen mij wel een beetje hè.
Dus het zal jullie niet verbazen dat ik de tentoonstelling van "Natural Selection", een groep van 9 kunstenaars uit heel Europa, het mooist vond.
Met dit als topstuk:
"Migration: Witness" van Roxanne Lasky.

Achterkant:


 Voorkant:


En wat details waarop je het prachtige borduurwerk/ naaiwerk goed kunt zien:




Iedere keer hervond ik mezelf in hal 9 bij deze prachtige tentoonstelling. Ik heb dan ook een mooi boek gekocht over de processen die je tegenkomt in de werken die daar hingen: werken met roest, printen met planten, etc.
Het past bij de passie die ik met de paplepel ingegoten heb gekregen: bloemen. In de tuin, in het wild; ik begon met botaniseren toen ik 12 was. Ik heb een prachtige bloemenpers die mijn opa Brakel nog voor me heeft gemaakt. Ik gebruik hem nog steeds. Opa is al zo'n 30 jaar uit de tijd... hoe zou hij dat vinden?

Maar ook het mooie werk is niet het enige. Ik heb veel vrienden ontmoet: mensen die ik al via Facebook kende maar nog nooit in het echt had gezien. Zoals Hilde waarmee ik in het vliegtuig heen al een prachtig gesprek had! Ditte uit Denemarken, Sue uit Australië, Sylvia uit Engeland... en de mensen die ik al eerder had ontmoet: Maria, Mirjam, Gert en Gerda van Carol Cox, Rose-Anne, andere Hilde, gezellig samen lunchen en dineren. Lucy was er ook! En vooral, de vriendschap verder verdiepen, zo fijn. 

Echt, het is soms net schoolreisje...

Ditte en ik: 


Lucy en Sue


Lucy en ik


Maria, Mirjam, Gerda, Gert en ik.... o wat zijn we MOE na drie dagen rondlopen!!!


Ja, dat was echt geweldig!!!

En dan nog al die winkels. Meer dan 300 kramen met de meest uiteenlopende handel. Die je eigenlijk allemaal echt waar nodig hebt. Van die Hershey-fudge tot die mooie jasjes, de Kaffe Fassettstoffen tot het borduurgaren. De verschillende soorten art- en mixed-mediamaterialen. Echt, je hebt echt alles nodig. 
Not.
Dus.

Van tevoren had ik met mijzelf het volgende afgesproken.
"Je koopt alleen maar wat je echt, echt nergens anders kunt kopen.
Niet in Amerika, waar we over drie weken weer heengaan, niet in Nederland, echt alleen maar hier."
Ik heb me er (bijna) aan gehouden. Ik had de Gudrun Sjödensokken ook online kunnen kopen. 

Hier zijn de gevolgen van een ingehouden shoppingspree: 


Netjes toch? Linnen borduurgaren, oude zijden kimonostof, gesponnen zijde van oude sari's, keramieken knopen van een schitterende verfijndheid. Prachtige glazen hangers en natuurlijk een glazen vogeltje waar mijn moeders' naam op stond. En dat éne prachtige boek, dus, van Alice Fox. 

Nee, ik heb me keurig ingehouden. :-)

Het hoofd vol inspiratie, het lijf totaal uitgeput, kletste ik mijn hoofd leeg, en Berts' hoofd vol op zaterdagavond. Arme man. Maar ja, die had wel drie dagen rust gehad. Die kon wel wat hebben.

Ik ging om mijn quilt te zien. Dat is gelukt. 
Ik ging om mijn ziel te voeden met schoonheid. Dat is gelukt.
Ik ging om vriendschappen te maken en te verdiepen. Dat is gelukt.
Ik ging om inspiratie op te doen, na de stress van afgelopen maanden. Dat is gelukt.

Kijk nou, wat ik binnen een week hierna heb gedaan... 
Was er aan begonnen bij een workshop van Jackie Howard in de synagoge in Elburg. 
Was steeds te moe, maar nu...






Het IS er weer. De zin, de energie.
Ik ben er blij van.

Dus. Waarom naar Birmingham?
Geweldige mensen, geweldige quilts, prachtige handel, inspiratie.
Het is goed voor mij.
Daarom.
Daarom ga ik naar Birmingham!














donderdag 14 maart 2019

Verfvirus...

Verfvirus.

Ik heb het te pakken, het verfvirus.
Het is vrees ik de ernstige variant.

Vorig jaar wilde ik er al aan beginnen, maar toen had ik andere dingen aan mijn hoofd.
De start van mijn nieuwe bedrijf, Quilten Speciaal 14, een moeilijk afscheid.

Ik zag alle sneeuwverfresultaten voorbij komen en dacht, volgend jaar sneeuwt het vast wel weer.

En dat deed het.
Alleen, had ik niet de goeie verf.
Wel vloeibare textielverf, ik dacht, ik doe gewoon wat.

Dat was geen succes, al zag het er leuk uit...
Het spoelde zó weer uit.

Dus, toen het weer sneeuwde, had ik Procion besteld.
En al moest ik de sneeuw van de grond schrapen, dat was precies wat ik deed...

Weer 2 emmers vol: één blauwachtig en één oranjeachtig...


De resultaten waren VEEL beter, en ik HAD het, het virus...





Maar ja... seizoen voorbij.
Van de week kwam de winter terug, met flinke hagelbuien. Ik was aan het werk, maar dacht ineens, wat zouden die hagelkristallen doen met Procion???
Geen tijd... ik moest doorwerken.

Maar de idee van kristallen bleef hangen.
Ik was de vaatwasser aan het bijvullen toen ik dacht, ja, dit zijn OOK kristallen!

Toen ik klaar was met de vaatwasser ben ik meteen met mijn zakje soda naar boven gegaan.
Lapjes gepakt, en in de emmer.

De volgende dag heb ik de lapjes uitgewrongen.
Eén lapje heb ik opgevouwen en met knijpers vastgezet.
Eén lapje opgerold en er een dikke knoop in gelegd.

Onderin de emmer heb ik een lap gelegd die ik opgevouwen had in driehoeken.
Deze lap had ik als onderlegger gebruikt bij het strijken van de lappen hierboven.
Hij was wat rozig geworden. Niks te verliezen, toch!
De gestreepte zijde heb ik er bovenop gelegd.

Dan het vergiet erin gezet, daar de knijperlap en de knooplap in, zout erop, en dan de Procion.
Die had ik in 3 bakjes: 1 met alleen een theelepeltje geel, 1 met een theelepeltje blauw en 1 met van beiden wat. Dat heb ik dus verdeeld. (MET mondkapje en met handschoenen!)
Daar weer wat zout over wat ik nog had.
Vervolgens heb ik er met de sproeier (die ik gebruik bij het strijken EN om de kat te verjagen :-) ) water over gesproeid.
Dit heb ik een paar keer herhaald met tussenpozen van een half uur, tot het goed druipnat was.




En dan is het wachten.
In elk geval 4 uur.
Als je het naast de verwarming zet, krijgt de Procion genoeg warmte.
Je kunt ook als je de lapjes uit de emmer haalt ze nog een poosje in plastic zakjes doen en op de verwarming leggen.
Ik heb ze vanuit de emmer in de wasmachine gedaan, met Vanish Oxy Action. Een kort programmaatje met 1 spoelbeurt en een centrifugeronde. Omdat ik moest eten heb ik de lapjes daarna op de verwarming gelegd.

Daarna heb ik het leukste werk gedaan: strijken...
Daarmee fixeer je de verf, en komt het patroon er helemaal goed uit...
En kijk nou...




Dat was gisteren.
Ik deed vandaag boodschappen.
Springt er een kilozak zeezout in mijn boodschappenwagentje!
Echt waar!
Thuis maar weer wat lappen in de soda gelegd: deze keer een groot stuk wit katoen, dat ga ik eens mooi oprollen, EN een oude witte blouse. Eens kijken wat er gebeurt!
Ik denk aan de tip die ik kreeg van een vriendin, die met zijdeverven zout gebruikt heeft....
Zout op de natte lap strooien...

Ja hoor.
Zware versie verfvirus.
Is er een dokter in de zaal!!???