donderdag 18 februari 2021

Bloasmuziek

 Ach. Soms moet je even uitblazen.

Even datgene van binnen eruit.

Ik doe vandaag even beiden.

Want ik heb er genoeg van.

Van voor en tegen, avondklok, vaccineren, wappies en flappies. 

Bert heeft het ook. 


Dus mopperen we even tegen elkaar aan. 

We ventileren onze onlustgevoelens, Bert en ik, en dat is goed om te doen.  

Wat zouden we graag...

Ik zo graag even naar mijn Utrecht, even een museum, even dag zeggen en een knuffel bij Maria van Carol Cox brengen, mooie lappies kijken, mijn mooie Dom begroeten, een broodje Mario eten en wat shoppen. 



Bert zou zo graag een terrasje. Een daggie Amsterdam. Lopen tot je zere voeten krijgt, hapje eten, Rijksmuseum.

We zouden zo graag een BBQ in de tuin, gezellig het huis vol met vrienden. 

En ach, reizen. 



Maar goed. Een dikke knuffel en weer boven aan het werk. 

Ik doe een beetje dit, een beetje dat. 

Urenstaatje, mail, voorbereiden, beetje lezen.


En merk dat ik behoefte heb aan nog wat extra blazen.

Dus zoek ik.

Naar muziek.

En wat blijkt?

Ik zoek vooral naar muziek waarin zo'n toetertje klinkt.

Ik begin met Kyteman

De eerste keer dat ik dit hoorde, tranen met tuiten. En nog, zo mijn hart in, deze muziek. 

Dat mooie filmpje ook. 


Het 2e stuk dat ik mezelf geef begint ook met een groep blazers...

Dog Breath and Uncle Meat 

De eerste keer dat ik dit hoorde, tranen met tuiten. En nog, ook deze muziek, zo mijn hart in. 

Alleen al die mooie kop van Zappa...


Ach, nog eentje dan.

Het vat het samen: het blaast me omver. 

Maar dan in het Limburgs van Gé Reinders: Bloasmuziek...

Het neemt me mee.


Ik voel me al beter.

Het werk roept. 

Ik ga beginnen. 

Dankjewel, muziekmakers. 

dinsdag 9 februari 2021

Inspiratie/ Inspiration

 Toen ik de telefoon uitzette vanmorgen dacht ik aan dit lied: Inspiratie van Mathilde Santing. De eerste regel: Hoe komt een idee ooit tot stand?

Hoe kwam dit project tot stand? Waardoor ik nu vanmorgen even uitzicht op het prachtige zonnige Lesbos had?

En zij op mijn koude witte achtertuin?

When I closed down my phone this morning I thought about this song: Inspiratie by Dutch singer Mathilde Santing. That first sentence: How does an idea ever appear? 

How did this project appear? How did I this morning saw the view on beautiful and sunny Lesvos? And they saw my view, my very cold white backyard?

Onze Soroptimistengroep kreeg een verzoek van Movement on the Ground: konden wij een bijdrage leveren voor wat voorzieningen in kamp Moria?  Dat wilden wij wel: maar dan graag geoormerkt voor vrouwen en meisjes. Dat kon. Van onze bijdrage werd verlichting aangeschaft voor de toiletgebouwen voor vrouwen, zodat ze veiliger waren. 

Our Soroptimistgroup got a request from Movement on the Ground: could we contribute something for some facilities in camp Moria? We were willing to do that, but we asked if the money could be earmarked for women and girls. That was no problem. With our contribution they installed lighting towards the toiletbuildings for women. With that, it was saver for women and girls. 

Toen kwamen de branden . Weet je het nog? Er werd opnieuw een beroep op ons gedaan. Met ons geld werd een bijdrage geleverd aan het naaiatelier voor de vrouwen. 

En daar werd ik door geraakt. 

Wat een prachtig doel: kleding herstellen, leren naaien, samenwerken en een bezigheid die, weet ik, helend werkt. 

Then came the wildfires. Remember? We got another plead for contributions. With this money a contribution was made to the sewing workshop for the women.

And that just hit my heart.

What a wonderful goal: reparing clothes, to learn sewing, working together and an activity that I know is healing. 

Waar ik word geraakt ontstaat het, inspiratie. Ik dacht, misschien kunnen ze wel een goeie naaimachine gebruiken. Ik had er namelijk nog eentje die ik niet meer gebruikte. Ik vroeg het aan Lonneke, en dat was een hit. Margriet, mijn collega-soroptimist, stelde voor om te vragen of ze nog meer spullen konden gebruiken. Inspiratie...

Lonneke vroeg aan haar collega die op Lesbos werkt waar de vrouwen behoefte aan hadden, gaf het aan ons door en we startten de actie

En wat een succes!!! Twee grote pallets en nog wat extra vol. Naaimachines, lockmachines, stoffen, garen, scharen, wol en naalden om te breien, borduurgarens, ritsen, knopen, naalden voor de machines. 

When I get hit in my heart it emerges: inspiration. I thought, maybe they can use a good sewingmachine. I had one I didn't use anymore. I asked Lonneke, and she was happy. Margriet, my co-Soroptimist, suggested we asked if they could use more equipment. Inspiration...

Lonneke asked her co-worker from Lesbos, who works with the women, what they needed, told us, and we started our project

What an overwhelming succes! Two big pallets and some more. Sewingmachines, lockmachines, fabric, yarn, scissors, wool and needles to knit, embroidery yarns, zippers, buttons and needles for the machines. 


Terwijl wij nog aan het bekomen waren van de overweldigende reacties, het rondrijden, het in- en overpakken en de bijkomende PR werd op Lesbos heel hard gewerkt. 

While we were re-emergencing from the overwhelming reactions, the driving around to pick stuff up, packing and the PR, those women on Lesbos worked hard. 

Via Lonneke kwam er een nieuwe vraag: konden wij meedenken met het opzetten van het trainingsprogramma voor de vrouwen in het naaiatelier? 
Ja hoor. LEUK!!!

Ik kreeg het concept opgestuurd, en vanmorgen sprak ik met Tirza en haar collega Sophie. 
Wat een inspirerend gesprek was dat. Die twee jonge vrouwen die daar programma's uitvoeren, ik heb bewondering voor ze. Ze brengen licht, hoop en perspectief. 

Through Lonneke we got a new question: were we able to think along with the concept of the sewinglessons for the women? 
Yes. Off course!

I got the concept in my mail, and this morning I spoke with Tirza and her co-worker Sophie. Ehat an inspiring conversation! Those two women that coordinate programmes there, I admire them. They bring light, hope and perspective. 

Het motto van Movement on the Ground, vertelden ze, is 'work and heal".
Het motto van Soroptimisten is het verbeteren van de rechten, de positie en het leven van vrouwen en meisjes.
Het komt allemaal samen in het naaiatelier en het trainingsprogramma van Tirza en Sophie. 

Ik kon ze van wat tips voorzien, ze vertellen van de invloed van kleur op ons bestaan, de onderzoeken rondom op een creatieve manier werken met je handen en helen. 

The Movement on the Ground-motto is "Work and heal"told Tirza and Sophie. 
The Soroptimisten-motto is to improve rights, position and life off women and girls. 
It all comes together in the sewing workshop and in the program Tirza and Sophie made. 

I was able to give some tips and tricks, tell them about the influence of color on our existence, and about the researches done around working in a creative way with your hands and healing. 

Heb je dat weleens, zo'n moment waarop jouw eigen leven-puzzelstukjes samenvallen met een groter geheel? Dat jij, met jouw opgedane kennis, levens- en werkervaring ergens op de wereld iets kan toevoegen?
Het bood mij een diep gevoel van zin, van inspiratie. En vreugde.

Dankjewel aan alle donateurs, aan mijn collega-Soroptimisten, aan Lonneke, Tirza en Sophie!

Do you know that feeling, those moments where the pieces of your life-puzzle come together with the bigger picture? That you, with your knowledge, your life- and workexperience are able to add something somewhere in this world?
It offered me a deep feeling of sense. Inspiration, and joy. 

A big thank you to everybody who donated, to my co-Soroptimists, to Lonneke, Tirza and Sophie!

#hildaishappy #andverythankful #movementontheground #soroptimist 





maandag 1 februari 2021

Fragmenten

In mijn werk als vaktechnisch assessor voor de Jeugdzorg kom ik bijzondere mensen tegen.

Elke week een gesprek, elke week weer anders.

Elk heeft haar of zijn eigen motivatie om dit werk te gaan doen, en zodra die ogen gaan stralen weet je dat je die essentie hebt. De een heeft andere kwaliteiten dan de ander, maar allemaal hebben ze die.

Ik had vandaag een parel. 

Eentje met een achtergrond van heb-ik-jou-daar.

Maar daar gaat het niet over. Het gaat over de ontwikkeling van die ene mens, en over hoe daardoor kinderen helen en tot rust komen.

Het verhaal van die gebroken kinderen raakt mij bij tijden nog het meest. 

Alles komt voorbij. Meisjes uit een loverboycircuit, jongetjes die op hun 3e al de man in huis zijn omdat er geen volwassene bij hem woont. In naam wel, maar die grote mens is dat niet echt. Kindjes die bang zijn voor van alles. Jongeren met een enorme agressie in zich, die zonder thuis niet anders meer verwachten dan dat iedereen ze uitkotst.

En dan komen ze bij zo'n parel. 

Zo'n parel met geduld. Die ze door rust en structuur een kans geeft. Die zorgt voor therapie. Die een eind met ze gaat rijden omdat dat kind niet kan praten als ze tegenover je aan tafel zit. Maar zo onderweg, in een zoemende auto, in dat veilige coconnetje, kan het zomaar af en toe wat zeggen. 

Ik had vanmiddag de behoefte om het in beeld te brengen wat ik had gehoord. 

Hier is een heel klein werkje: 7 x 7 cm. 


Het ruwe juteachtige stofje onderop. Het rafelt. Wat kant, vergeeld, want wat is zo'n kindje moe. Stukjes papier, een verzameling van trauma, diagnose, verwaarlozing bij elkaar. En daar bovenop zo'n parelmoeren knoopje. De dame die ik sprak, verbindt. Zij verbindt de fragmentjes van dat korte, moeilijke bestaan en zij maakt er een prachtig geheel van. Zij helpt het kind helen. 
De schoonheid van imperfectie: rafelrandjes, vergeeldheid, rommelige stukjes. Met een stralend knoopje. 

Ik zag op mijn werktafel nog meer 'rommel': restjes papier van het artjournal dat ik heb gemaakt voor een lieve vriendin. Strookjes van een centimeter breed. Waarom had ik ze eigenlijk bewaard?

Om dit te maken, denk ik:


Dit werk is gemaakt van alleen maar 'rommel': dat ruwe ondergrondstofje is van een zakje waar ik een cadeautje in had gekregen. Ik vond de stof mooi, ik dacht dat ik dat wel kon gebruiken. De randjes had ik eraf gescheurd. Wie bewaart dat nou? Nou ja. Ik.

Ik naaide de gescheurde stukjes papier op de stof, met er bovenop een gouden kraaltje. Op een rijtje. Daarnaast zo'n afgescheurd randje. Ook met gouden kraaltjes. 
Elk stukje papier een levensfragmentje, gescheurd, ogenschijnlijk waardeloos, maar die parel van vanmorgen laat het fragmentje schitteren met een klein kraaltje goud. 
De rafelrandjes, de gescheurde strookjes, niks waard. 
Dat kinderleven, gescheurde, gerafelde fragmentjes. 
Maar in ritme, in rust, met een gouden kraaltje erop, maakt zij het mooi.
De schoonheid van imperfectie.

Mijn taak is het naar boven halen van het helende, verbindende vermogen.
Het benoemen en beschrijven van kwaliteit.
Dat kan ik ook best hoor, daar niet van.

Maar soms moet ik het even in beeld doen.
Zodat je het ook ziet. 
Want dan ben ik geraakt, door die ene, prachtige mens.












woensdag 27 januari 2021

Zo'n dag

 Zo'n dag


We hebben het allemaal weleens.

Zo'n dag.

Zo'n dag dat 's morgens het pak yoghurt uit de vingers valt.

Dat je denkt na het douchen, aankleden en ontbijten, mag ik weer naar mijn bed?

Dat doe je dan natuurlijk niet.

Je gaat braaf naar je werk, boven op je atelier, en zet je computer aan.

Je leest je mail, eventueel beantwoord je er eentje, je maakt zelfs een to-do-lijstje, en ondertussen denk je, mag ik weer naar mijn bed?

Zo'n dag dat je hoofd niet werkt.

Je kijkt naar je to-do-lijst en dan zie je je kopje koffie staan.

Koud. Zo'n dag. 

En koude koffie is vies.

Dan log je maar eens in op de cloud. 

Je leest ook die mail.

Je beantwoordt er eentje.

Je ziet die mail die daar wacht op antwoord. 

En ondertussen stel je je die vraag opnieuw.

Mag ik weer naar mijn bed?

Ik weet na een jaar of wat gedoe met mijzelf dat het dan hoog tijd wordt voor een dutje.

Computer uit, telefoon uit, slapen. 

Dat was vandaag zo tot twee keer aan toe.

Dan ben je nu zeker wel weer fris? Want je schrijft dit blog?

En tussendoor heb je wel wat mensen gesproken.

Klopt. Iets frisser ben ik wel.

Maar weet je wat?

Ik heb geeneens zin om er een foto bij te plaatsen, zó'n dag. Zelfs. Wel even geprobeerd, net. 

Maar ik kan geen leuke vinden. 


Poep in de kop, noemen wij dat hier. 

Zo'n dag is het. 

En je maakt mij niet wijs dat ik de enige ben die weleens zo'n dag heeft.

Toch? Jullie toch ook weleens? Toch? 

Weet je wat? Morgen ben ik weer mijn eigen enthousiaste, productieve zelf. 

Vandaag heb ik zo'n dag.

Welterusten!


zaterdag 12 december 2020

Japan, het ambacht en de kunst

Japan, het ambacht en de kunst

Boro

Ik zag ze op een tentoonstelling in Doesburg, kleding van oud denim geborduurd met de BORO-techniek. 
Je kon er een workshop doen, en merkte dat deze techniek echt bij mij paste. Er mogen namelijk rafelrandjes aanzitten, het hoeft niet allemaal perfect, en er is geen vaststaand patroon. 
Dit tasje was het resultaat: 

Ik vond het fijn. 
Dus ging ik ermee verder. Dat het een versteltechniek is vond ik ook leuk: al vanaf dat ik 12 ben verstel ik kleding door van gaatjes bloemetjes te maken, stoppen van sokken deed ik voor mijn plezier en de combi van verstellen op een mooie manier beviel me echt. 
Ik verstelde een broek: het was een goedkope broek met lappen erop die met zilverdraad waren verfraaid. Maar dat prikte, dus ik knipte die lappen eruit en maakte er wat moois van. En nog een broek moest eraan geloven.
Toen kwam de trui: een mooie dunne linnen trui die ik natuurlijk aanhad toen de roos ineens gesnoeid moest worden. Gat erin bood mogelijkheden, en op reis door de States was ik diepgelukkig met het verstellen van dat ene gaatje, en vervolgens werd het hele voorpand bewerkt. Kijk: 
 

De filosofie

Ondertussen merkte ik dat ik nieuwsgierig was naar de achtergrond van de Boro-techniek: de schoonheid van imperfectie tegenover onze eigen westerse filosofie van de eeuwige jeugd, de eis om jong en rimpelloos en eeuwig energiek en fit te moeten zijn tegenover de idee van de schoonheid van een karaktervol gezicht, de eerbied voor de wijsheid van levenservaring en het bijbehorende imperfecte lijf. De idee van duurzaamheid daarbij ook: iets repareren in plaats van weggooien beviel mij ook bijzonder. 
Dat dringt door, als je daar steeds mee bezig bent. 
Ik ben er les in gaan geven, en kom dan natuurlijk ook andere mensen tegen met een passie voor de Japanse textielwereld! 

Gert van Raalten

Eentje daarvan is Gert van Raalten. Van Real men stitch and sew. Je kent hem ook van de winkel en kraam van Carol Cox in Utrecht waar hij elke zaterdag in de winkel staat.
Gert leerde ik beter kennen toen we allebei in Birmingham waren. Zijn passie voor Japanse quilts kwam naar boven toen hij liet zien dat hij een Japans quiltboek had gekocht. Voor deze blog interviewde ik hem. Hij vertelde dat hij al een voorliefde had voor de Japanse manga en animé, toen hij begon te borduren. Dat kwam doordat hij met vrienden een borduurwinkel inliep. Hij vond het mooi, en kon wel wat ontspanning gebruiken. Dat sloeg aan. Hij werd er heel blij van. Zijn tweede werk was de prachtige Japanse dame die hij in deze blog beschrijft: Japanese lady. Weliswaar kon hij zijn ei er in kwijt en werd hij er heel blij van, maar ja... zoals wij textielmensen dat wel meer hebben, al die producten stapelen wel op... Hij dacht, ik maak er maar een kussentje van. En liep bij Carol Cox de winkel in. Hij ging op les, en werd gevraagd om in de winkel te komen werken, waar hij dit jaar zijn 10-jarig jubileum heeft!


Gert raakte in de ban van de Japanse manier van werken: de grote focus op het ambacht, het hergebruik van stoffen en materialen spreekt hem erg aan. Bovenstaande quilt, "Japanse schatkistjes" was een voorbeeld van wat in zijn achterhoofd al een tijd lag te broeden om gemaakt te worden, toen hij in de museumshop van het American Folk Art Museum in New York een klein bakje met Japanse zijden kimonostofjes zag. Die moest hij hebben. Hij zag onmiddellijk deze stofjes als startpunt voor de quilt. Al die mooie stofjes, met goudopdruk hier en daar, kregen hun plekje in een schatkistje. 
De top was klaar toen Gert met de ploeg van Carol Cox op de beurs in Veldhoven stond. Naast Carol Cox was de stand van Euro-Japan links, een prachtige stand waar Gert de achterkantstof kocht voor zijn schatkistjes. Hij vertelde waar hij de stof voor ging gebruiken en wat bleek? De man waar hij mee sprak was de ontwerper van deze quilt... Cirkeltje rond...
Ook deze Japanse kerstquilt maakte Gert: 
 

Giny Arends

Een andere quilter met een grote belangstelling voor Japans werk is Giny Arends. Ik maakte kennis met haar omdat ik toetrad tot het bestuur van Quiltfestival Noord-Groningen en de Nationale Quilt Collectie. Giny quilt al heel lang. Ik denk, langer dan ik leef. Met haar man heeft zij in Amerika gewoond, en in Japan. In beide landen merkte zij dat je contact met mensen kunt maken, ook al versta je de taal niet, door belangstelling te hebben voor de mens tegenover je. 
Giny vertelde vol passie over haar ideeën, over haar quilts en over haar leven. 
We delen onze interesse met betrekking tot Amerika, en ook die van het mooie Japanse werk. Ze vertelde me over de manier waarop kimono's worden gemaakt: ze had haar man gevraagd om een kimono voor haar mee te nemen. Maar die waren zo duur, dat hij dat niet deed. Toen zij daar zelf woonde mocht ze met een paar dames mee naar een plek waar kimono's werden gemaakt en snapte toen, waarom ze ZO duur waren: strook voor strook wordt de stof geweven van zijde, waarna de stroken baan voor baan worden beschilderd (het motief past baan voor baan precies doordat het exact wordt uitgemeten!) De stroken zijde worden dan aan elkaar gezet.  
Deze symbolen heeft Giny verwerkt in een quilt die zij heeft geschonken aan de Nationale Quilt Collectie. Ze legde aan me uit hoe deze quilt ontstond en wat de symbolen vertellen.


Op een midweekcursus van Dineke Ugen werd er les gegeven in verftechnieken. Giny verfde linnen met wit, zwart, rood en goud. Ze werkte snel en verliet de klas voor een wandeling. De docent vertelde de klas dat de lap van Giny een oosterse kwaliteit bezat: als je een kalligrafisch stuk kunst bekijkt is dat meestal zwart op wit met altijd ergens een toetsje rood. Ze gebruikte de stof voor deze quilt, die Giny geschonken heeft aan de Nationale Quilt Collectie!

Het rood dat je terugvindt in Giny's quilt is vormgegeven als tempelpoorten. De tempelcomplexen in Japan zijn vaak op een berg gebouwd, waarbij je al klimmend steeds door tempelpoorten moet gaan, alsof je omhoog gaat richting de hemel. Naast de poorten zie je woeste beesten die de boze geesten moeten verjagen. Bij het passeren was je je handen, je luidt klokken en klapt in je handen om zelf een bijdrage te leveren aan je eigen reiniging. Giny leerde dit allemaal van de Japanners die haar begeleidden op haar reis. Ze werd met haar man samen ook bij de mensen thuis voor het eten gevraagd, en dat is heel bijzonder. 

Wat Giny en Gert delen, is de passie voor de ambachtelijkheid, de bedekte kleurstellingen, en de Japanse instelling: werk met aandacht. Giny vertelt dat je deze aandacht terugziet door de hele cultuur: de theeceremonie, de tuinen, technieken om textiel te maken zoals ikebana, en de verftechnieken zoals shibori. 

De verbindende factor tussen ons drieën is denk ik dat we alledrie erg gelukkig worden van de schoonheid van de Japanse textielwereld: traditioneel, artquilten, boro, shibori, ikebana, mooie kimono's. De hele verschillende manier waarop zich dat uit geeft alleen maar weer wat een prachtige mogelijkheden het maken, verwerken en versieren van textiel ons biedt...

Meer weten over de Nationale Quilt Collectie? Klik hier
meer weten over Quiltfestival Noord Groningen? Klik hier voor de website
Meer weten over Gerts' werk? Klik hier voor zijn blog
Meer weten over Carol Cox? Klik hier voor de website
Meer weten over Hilda's werk? Klik hier voor haar website en hier voor haar blog








zondag 4 oktober 2020

Memoryquilt

Memoryquilt

Vorig jaar december ontmoette ik hem op een verjaardagsfeest van wederzijdse vrienden. We kenden elkaar niet; de verjaardag van onze vriend was voor het eerst bij zijn nieuwe vriendin thuis. 

Zo'n best wel spannend feestje: als je weet dat zo'n relatie steeds vaster wordt, en je voor je vriend zo blij bent met die geweldige vrouw. Want wat past dat zeg... zo mooi!

Op zo'n verjaardag vind ik het altijd leuk om te praten met mensen die ik nog niet ken. Eerst even kennismaken met de moeder van de vriendin, en aan dezelfde tafel zat hij te praten met een andere man. 

Last year in December I met him at a birthdayparty from mutual friends. We didn't know eachother; our friends' birthday was at his new girlfriends' house. 

A birthday like that is quite exciting; if you know a relationship is developing into something steady, and you are so happy for your friend who found that amazing woman. Because, my, does that fit!

On a birthday like that I love to talk to people I don't know yet. So I went to talk to our new friends mom, and at that table he was taking to some other man. 

We raakten aan de praat. Hij vertelde dat hij het best moeilijk vond; een verjaardag.

Amper een jaar daarvoor was zijn vrouw bijzonder plotseling en veel te jong gestorven aan een hartaanval. Onze gastvrouw had hem gevraagd of hij alsjeblieft gewoon wilde proberen om naar de verjaardag te komen. "En ja," vroeg hij mij, "ken je haar ondertussen een beetje?"

Ik zei ja. We hadden elkaar al een paar keer ontmoet, de gastvrouw en ik. 

Een geweldig mens vind ik haar. Ze is heel lief, warm, en zorgzaam voor mensen waar ze van houdt. Onze vriend heeft mazzel, vind ik. Zij ook, want ik ben dol op onze vriend, die ik al heel lang ken. Naast warm, lief en zorgzaam, is deze dame ook heel pittig. 

Mijn gesprekspartner lachte ondeugend bij zijn opmerking en vertelde hoe hij en onze gastvrouw elkaar hadden leren kennen. Een verhaal dat haar ten voeten uit kenmerkte: warm, humoristisch en gedecideerd. "Je zegt geen nee tegen die vrouw toch?" Dat leek mij erg verstandig en we moesten er samen om lachen. "Maar", zei hij, "als het me te moeilijk werd mocht ik weer gaan heeft ze erbij gezegd." Ik was benieuwd hoe het ging, en hij zei, ik zit hier al meer dan een uur en heb een fijne avond.

We got into a conversation. He told me it was difficult for him, a festive birthdayparty.

Hardly a year before that day his wife died. Very sudden and way too young by a heartattack. Our host asked him to please try to attend the party. "And well," he asked me, "did you have the chance to get to know her in the meantime?"

I said yes, we met a few times, the host and I.

I think she is amazing. She is very sweet, warm, and caring for those she loves. Our friend is lucky, I think. So is she, for I really love our friend, that I know for a long time. Next to warm, sweet and caring, this lady is also very spunky.

My conversational partner laughed in a crooked way at his question and told me how he and our host had met. A story that was very typical for her character: warm, humorous and very decisive. "You don't say no to that woman right?"  That seemed very wise to me and we had to laugh together. "But", he said, "if it gets too difficult for me I could leave whenever I wanted she told me." I was curious about how his experience was so far, and he said, I am sitting here for more than an hour and I am having a great evening. 

Ik vond het fijn om hem te ontmoeten. Hij bedankte me voor hij wegging, omdat ik naar hem had geluisterd. "Dank je wel voor je vertrouwen" zei ik.

I liked meeting him. He thanked me before he went, because I had listened to him. I said, thank you for your trust. 

Begin januari appte onze gastvrouw. Die vriend waar ik mee had zitten praten was op visite geweest en had verteld dat hij zo graag iets tastbaars wilde van de kleding van zijn vrouw. Misschien een soort deken op zijn bed. Hij vond het behoorlijk spannend om het te vertellen. 

Toen onze gastvrouw hem vroeg of hij zich mij nog kon herinneren wist hij het meteen weer. Die vrouw maakt dat soort dingen, zei onze gastvrouw. Hij schrok ervan. Maar wilde graag contact.

Early in January our host apped me. That friend I was talking to had been visiting and told her he really would love to have something tangible from his wifes clothes. Maybe like a blanket for his bed. He was shy talking about it. 

When our host asked him if he could remember me, he knew rightaway. That woman makes stuff like that, she told him. It kinda shocked him, but he wanted to talk to me.

Een kleine maand later zat ik bij hem aan tafel. We spraken over zijn vrouw. Hij vertelde hoe ze gestorven was, wat hun leven samen voor hem had betekend en hoe verschrikkelijk hij haar mist. 

En we spraken over hun wederzijdse passie: fietsen. Elke zomer fietst hij in Italië met toeristen van over de hele wereld de bergen in. Zij ging af en toe een weekje mee. Het maakte een belangrijk onderdeel uit van hun leven uit. Het leven zonder kinderen had ze nog dichter bij elkaar gebracht. 

We gingen naar boven om haar kleren te bekijken. Dat was moeilijk; de kasten waren nog niet open geweest. Samen ging het beter.

About a month later I sat at his kitchentable. We talked about his wife. He told about her passing away, what their life together meant for him and how terribly he missed her.

And we talked about their mutual passion: biking. Every summer he bikes in Italy with tourists from allover the world into the Italian mountains. Every now and then she came along for a week. It was an important part of their life, Life without children brought them even closer together. 

We went upstairs to look at her clothes. That was hard for him; he hadn't opened her closets yet after her passing. Together it went better. 

De manier waarop deze man over zijn vrouw sprak roerde mij diep. Zijn ogen straalden als hij over haar vertelde, en tegelijk was het diepe gemis erin te zien. 

Beneden spraken we door wat hij wilde. Ik liet voorbeelden zien, en hij gaf aan wat hij graag wilde. Hij zou begin mei naar Italië gaan om weer de bergen in te gaan met fietsers, voor die tijd zou hij kleding brengen. 

The way this man told me about his wife touched me deeply. His eyes were beaming when he told about her, and at the same time the deep sense of missing her was very notable for me. 

Downstairs again, we talked about his wishes. I showed some example quilts, and he told me what he wanted. Early May he was going to Italy again to bike into the mountains with the biking groups, before that he would bring me her clothes. 

De kleding kwam in drie verhuisdozen. Genummerd. Doos 1 was lievelingskleding, 2 was mooi, 3 was niet zo emotioneel beladen. Hij had een tekening gemaakt voor de afmetingen, en de afmetingen voor nog wat extra kussenhoesjes, twee voor hemzelf en één voor een vriendin van hun beiden. Zijn datum van vertrek stond erop, en de datum van thuiskomst; half september. Hij wilde heel graag dat de quilt op zijn bed lag als hij thuiskwam; dan had hij iets om voor thuis te komen, zei hij... Ik kon de buurvrouw bellen om me binnen te laten. Ze wist ervan. Het telefoonnummer stond erbij.

The clothes came in three boxes. Numbered. Box 1 were favourite clothes. Box 2 were nice clothes, box 3 was not very emotional. He had made a drawing off the sizes, and for the sizes of extra pillowcases. Two for himself, and one for a friend. His leavingdate was noted, as well as the coming-home-date, halfway into September. He really wanted the quilt to be on his bed when arriving home, so there was something to come home for, he said. I was allowed to call his neighbour to let me in. She knew all about it. The phonenumber was included.

Ik vroeg hem welke naam de quilt moest hebben; ik had al wel een idee.

Bij het weggaan uit zijn huis na de eerste afspraak liet hij me namelijk een prachtige racefiets zien. Helemaal in haar lievelingskleur gespoten, met een naam: "Love of my life". Dat bleef me bij.

Hij had ook wel een idee, gaf hij aan. Ik wil het graag "Love of my life" noemen. Net als de fiets. 

Ik wist het. Een mooi moment. 

I asked him about the name for the quilt; I had an idea about that already. 

When leaving his house at our first appointment he showed me a beautiful racebike. Completely in her favourite color, with a name on it: "Love of my life". That stuck to me.

He had an idea, he told me. "I want to call it "Love of my life". Like the bicycle."

I knew it. It was a beautiful moment.

Hij liet de dozen achter bij mij, niet zo gemakkelijk voor hem. Alsof hij haar bij mij achterliet. Ik voelde de verantwoordelijkheid.

De corona kwam. Hij kon niet naar Italië dit jaar. Dat was moeilijk.

We hadden verder geen contact, dit voorjaar, en deze lange hete zomer.

He left the boxes for me to attend, which was not easy for him. As if he left her at my place. I felt the responsability.

Corona came. He could not go to Italy this year. That was hard.

We had no further contact, this spring, and this long, hot summer.

Ik deed mijn werk. De kleding bekijken op geschiktheid voor het snijden en het verwerken in blokken: 15 bij 15. Haar prachtige jasjes, maatje S, waren daar niet altijd even geschikt voor. De stoffen waren ook niet altijd even gemakkelijk: de dikke winterjas, de prachtige warme kasjmiertruien, de gladde fietsshirtjes en de dunne bloesjes. Veel synthetisch. Dus... eerst alles op plakvlieseline om er zeker van te zijn dat het niet zou schuiven ten opzichte van elkaar. Ik vond het moeilijk om de kleding uit elkaar te halen.

I did my job. Checking the clothes at 'use-ability' to cut in blocks from 15 x 15 centimeters. Her gorgeous jackets, size small, were not all suitable for that. Neither were the fabrics; the thick wintercoat, the beautiful warm cashmere sweaters, the synthetic bikeshirts and the thin blouses. Lots of synthetics, thin and slippery. So, I ironed every item unto fusible web to be sure they would not slide among eachother. It was hard for me to tear the clothes apart.

Na het plakken moest ik even stoppen. Het werk lag een tijdje stil. We hadden zelf verdriet: de carpoolcollega van mijn man stierf. Een weekje na de begrafenis pakte ik het weer op. Het was op deze manier voor mij eigenlijk nog belangrijker dat het mooi zou worden.

Het knippen van de blokken, op kleur leggen, tellen, rekenen, op de vloer uitleggen en kijken wat het worden kan was ook geen makkie. Ik heb uiteindelijk een ontwerpje gemaakt op de computer. Met Paint, dat ik eigenlijk nooit hanteer. Dat werd dit: 

After that fusing I had to stop. The work just layed there for a while. We suffered a loss ourselves: my husbands carpollcolleague died. A week after the funeral I picked it up again. After this it was even more important for me to do a good job.

The cutting of the clothing into blocks, arranging at color, counting, the arithmetics, the layout on the floor and looking what it could be was not easy. I made a design at the computer, with Paint, a program I hardly use. It became this: 


Ik legde het uit op de grond (2.40 bij 2.70 past verder nergens!)  Door deze tekening merkte ik dat er samenhang in de blokken en de kleuren kon komen, maar toch miste er nog wat. Kijk maar op deze foto.

I made the layout on the floor (2 meter 40 by 2 meter 70 didn't fit anywhere else!) Because of that drawing I noticed harmony was possible, but something was missing there. Look: 

Ik dacht, er moet verbinding in komen. Door rode strepen tussen de blokken te tekenen zag ik het ontstaan. Gelukkig had ik nog een stofje liggen dat er qua kleur echt perfect bij paste.

Toen ging het verder ook als een speer. Repen sashing snijden. De blokken aan elkaar met de sashing ertussen, rij voor rij, tot de top klaar was. Op de vloer werd het steeds meer een eenheid...

I thought, it needs more connection. By drawing red stripes in between the blocks I saw it coming. Fortunately I had a piece of fabric that fitted perfectly.

And there it went... very quickly. I cut the sashing. Sewing the blocks onto the sashing, row by row, until the top was finished. On the floor it became more and more visible and harmonious.




Hier en daar nog een iets andere lay-out, en klaar voor de volgende stap: de achterkant. 
Die moest van een oude dekbedhoes. Ik had hem uit elkaar gehaald, en met wat passen en meten combineerde het perfect. Dubbelen deed ik op tafel: ik zag me niet op de grond rondkruipen. Op YouTube zag ik het perfecte filmpje waarbij je eerst het middelpunt van je tafel uitmeet, met grote satéprikkers beplakt en dan eerst de achterkant, de wollen vulling en dan de top erop vastklemt. Kijk maar:

A little change in the layout, and ready for the next step: the backside. It had to be from an old bedsheet he gave me. I tore it apart, and with a little adapting it combined perfectly. I doubled it on our kitchentable: I did not see myself crawling on the floor. On YouTube I saw this film where you measure the middle of the table, mark it with little wooden sticks en then piece by piece the backing, the woolen inside and the top. You fixate it with these really big pegs. Look: 

Met veiligheidsspelden op niet meer dan handbreedte van elkaar vastgemaakt, en oprollen... Wat een pakket!

With safetypins at no more than a hands'width all tied together, rolled up, quite the packet!

Een dik pak! Mee naar boven en maar naaien. Ik koos voor een simpel patroon: gewoon langs de blokken naaien, en langs de sashing. Ik wilde dat de stofjes zo duidelijk mogelijk zouden uitkomen om de herkenbaarheid van haar kleding te vergroten. Ik reken niet zo goed, maar ik kwam op ruim 20 kilometer naaiwerk... En wat was het zwaar op schoot. En warm... En het gleed natuurlijk. En ondanks de plakvlieseline en het vastspelden bewoog de stof toch nog ten opzichte van elkaar. Ik werd er ongelukkig van. ik kon het echter niet meer veranderen zonder alles uit te halen en dat vond ik ook geen doen. 

I took the whole thing upstairs and sewed along. I chose a simple pattern: in the ditches. I wanted the pieces of clothing to be very recognisable. And I am not very good with ciphers, but adding it all up I came to more than 20 kilometres sewing! It weighed very heavy on my lap. And WARM! And of course, it was slippery. In spite of the fusible web and the safety pins the fabric was moving. It made me unhappy. But I was not able to change it without tearing it all apart again and that was not an option.

Toen het geheel klaar was heb ik het op ons bed gelegd. Het stond toch wel mooi... 

When it was ready, I layed it on our bed. It was beautiful...

De laatste ronde! De bies rondom naaien, met de hand tegennaaien, ik verliet er zelfs de buurtBBQ voor, ik wilde het afhebben. Ik had ondertussen wel twee weken respijt gevraagd want ik haalde de deadline niet, dacht ik... 

Nog wat laatste geheime details, en het naamkaartje. 

"Love of my life" was klaar.

The last round! Putting the binding on, by hand. I even left the neighbourhoodBBQ early, I wanted it finished. I did ask for two weeks delay, because I couldn't make the deadline, I thought...

Some last secret details, and the nametag.

"Love of my life" was finished.

Hij was ondertussen naar Italië gegaan, om te herdenken dat een jaar geleden de as van zijn vrouw daar uitgestrooid was. Een paar dagen voor zijn terugkomst was het helemaal af.

Ik appte hem. Hij was blij. Ik belde de buurvrouw en heb met haar samen de quilt op zijn bed gelegd. Ze herkende de kleding. Ze zei "Wat zou zij dit mooi hebben gevonden". Beter compliment kon ik niet krijgen op dat moment. Het stond er dan ook mooi, in die witte kamer met zijn warme accenten. 

In the meantime he went to Italy, to remember that a year before that the ashes of his wife were left on the mountains there. A few days before he came back I was done.

I apped him. He was happy. I called the meighbour and together we layed it on his bed. She recognized her clothes. And said "She would have loved this!" The best compliment I could get at that moment. It did look very good, in that white room with its warm accents.

Nu was het wachten op zijn thuiskomst. Ik wachtte met grote spanning af. Uiteindelijk kwam zijn appje. Hij vond het een plaatje. 

We maakten een afspraak, om het proces samen af te ronden.

Dat was vanmorgen. Het was een fijne ontmoeting. Ik heb hem verteld hoe het proces gegaan was, en van sommige blokjes verteld wat het voor kleding was geweest: hij had niet alles herkend. 

Hij geniet van de quilt. Hij vertelde dat hij soms zomaar even naar boven loopt om ernaar te kijken. Het maakt hem blij.

En daar word ik dan weer blij van.

Now I had to wait for his arrival. I was very tensed about it. Eventually his app came. He just loved it.

We made an appointment to finish the proces together. 

That took place this morning. It was a beautiful meeting. I told him about the whole process and explained which clothes I used; he did not recognize every part.

He is enjoying the quilt. He told me sometimes he just walks upstairs to take a glimpse. It warms his heart.

And that warms my heart.

Een memoryquilt is een hele bijzondere opdracht. Bijzonder eervol. Ik vond het een onderscheiding om van de kleding van deze warme, prachtige vrouw een warme, prachtige quilt te maken. Voor deze bijzondere man, die ik ondertussen in mijn hart heb gesloten. 

Hoe mooi loopt het leven soms. Een verjaardag van een lieve vriend, je ontmoet wat mensen, je raakt elkaar. Verrijkend, verbindend, verwarmend. 

A memoryquilt is a very special commission. Very honourfull. I thought it very special to make the clothes of this warm, beautiful woman into a warm beautiful quilt. For this special man, that I included in my heart.

How good life can be sometimes. A birthday from a dear friend, you meet some people, you touch eachother. Enriching, connecting, warming. 


donderdag 27 februari 2020

Expositie Marijke van Welzen



Expositie van Marijke van Welzen in Leiden.

De eerste keer dat ik de jassen van Marijke van Welzen zag was ik ademloos van bewondering. Het was de eerste quilttenttonstelling die ik bezocht; ik was nog maar net begonnen met quilten. Die jassen waren aanwézig.
Terwijl ik mezelf ontwikkelde als quilter merkte ik dat ik me aangetrokken voelde tot artquilten, dus ging ik naar Quilten Speciaal 14.

The first time I laid eyes on coats made by Marijke van Welzen I was blown away. It was my first quiltshow ever, since I just started quilting. Those coats were PRESENT. When I developed myself as a quilter I noticed I was drawn to artquilting, so I followed artquiltclasses.

Ik bleef Marijke volgen, en du moment dat ik zag dat zij een workshop gaf in denim versieren, meldde ik mezelf aan. Het was inderdaad zo inspirerend als ik hoopte dat het zou zijn! En, aangezien ik kleren versier sinds mijn 12e, was het echt iets voor mij. Daarna heb ik nog een masterclass gevolgd in de techniek die Marijke gebruikt om haar jassen te maken. Ik vond het geweldig om het jasje te maken; en ik kan hem niet dragen zonder complimenten te krijgen!

I kept following Marijke, and the minute I saw she was teaching a class in embellishing jeans, I signed up. It was as inspiring as I was hoping for. And, since I embellished clothes since I was about 12, it was so me. After that, I followed a masterclass in her technique to make my own coat. I loved making it, and every time I wear it, people give me compliments.


Dus, toen ik hoorde dat er een tentoonstelling in Leiden zou zijn met werk vanaf het begin, 20 jaar terug, ging ik samen met mijn lieve vriendin Mirjam, die ook een groot bewonderaar is van Marijke’s werk.
De expositie opende op 20-02-2020, om 13.00 uur. Mirjam en ik waren er vroeg. De vriendelijke mevrouw (die er vrijwillig werkt!) liet ons binnen in het https://wevershuis.nl

So, you can imagine that when I heard about her exhibition in Leiden, showing off work made since she started doing this 20 years ago, I wanted to go. I went with my dear friend Mirjam, who is a big admirer of Marijke’s work, too.
The exhibition opened at 20-02-2020, at 13.00. My friend and I were early. The friendly volunteer let us in at https://wevershuis.nl


Toen Marijke arriveerde was er genoeg tijd voor haar om ons, en nog andere mensen, rond te leiden in het prachtige kleine museum. Hoewel het wat donker is, zijn de jassen prachtig geplaatst, daarbij gebruik makend van elke kamer in het huis. Met kleine grappige elementen erbij, zoals een kleine muis, een kikker, steeds passend bij de geëxposeerde jas.
De rondleiding begon bij haar eerste quilt, die ze maakte voor haar mandala tekenklas. Ze had de behoefte om de tekening te combineren met stof, en daar begon het…

When Marijke herself arrived, there was enough time for her to show us, and some other people, around the beautiful little museum. Although a little dark, her coats and quilts were placed in a gorgeous way, making use of every room in the house. With funny little elements like a mouse, a frog, all suitable with the coat exposed.
The tour started with her first quilt, that she made for her mandala drawing class. She felt the urge to combine her drawing with fabric, and did just that.



Elke jas die Marijke maakt heeft een verhaal, en ze vindt het geweldig om dat verhaal te vertellen. Ik op mijn beurt vind het geweldig om naar haar te luisteren 😊
Alle jassen zijn met aandacht gemaakt: aandacht voor het thema dat ze kiest, aandacht voor de techniek: ze gebruikt veel artquilttechnieken. Al die intensieve aandacht die Marijke erin stopt kun je zien. Het voegt toe.
Op de tentoonstelling zie je ook haar ontwikkeling door de jaren heen: het werk wordt zorgvuldiger, het quiltwerk meer to-the-point, de vormgeving van de jassen wordt beter.
Al die jassen zien eruit alsof ze je willen omvatten als een paar warme handschoenen in de winter… Je kunt naar al die details blijven kijken tot je ogen jeuken: het zijn er veel en ze zijn mooi. Die knopen bijvoorbeeld… Ik ben een echte knopenvrouw… dus toen ik déze zag viel mijn mond open. Zij zijn gemaakt door Giny Metz, van Ginkyo. www.ginkyo.nl

Every coat and quilt Marijke makes has a story, and she loves to tell about them. I loved listening to her 😊
All of her coats are made with regard: to the theme she picks, to the fabrics, to techniques: she uses a lot of techniques from artquilting. It shows, all this intrinsic work she does pays off.
You can also see her development during these years.
Those coats all look like they will surround you as a warm, fitting pair of gloves in wintertime. You can keep looking at all the details until your eyeballs are itching; so many beautiful details. For instance, the buttons… I am a buttongirl… so when I saw these my jaw hit the floor. They are made by Giny Metz, from Ginkyo. (www.ginkyo.nl )



Mijn excuses voor de foto’s: ik maakte ze zelf met mijn smartphone. Het licht was een uitdaging op die schemerige uitgesproken Nederlandse vies-weer-dag…

I made these pictures, and excuse me: I only had my smartphone with me; the lighting was a challenge that gloomy Dutch-weathery day.









Voor we vertrokken kregen we nog een leuk cadeautje dat Marijke zelf had gemaakt. Mirjam en ik voelden ons geïnspireerd toen we gingen!
Dus.
Als je spectaculaire draagbare kunst wilt zien: bezoek deze expositie!
Dat kan nog tot 19 april 2020.

GA!

When we went off, we got a little present, made by Marijke.
Mirjam and I felt very satisfied and inspired when we left.  
So. If you do want to see spectacular textile wearable art, visit this exhibition.
Its available until the 19th of april 2020.
GO!