vrijdag 2 februari 2024

Spelen!

Het nieuwe jaar is alweer een maand oud. 

En mijn voornemen om dit jaar met verbinding te werken is alleen maar sterker geworden.

Steeds meer wordt het een rode draad, die ik in mijn werk met cliënten oppak waar het zich voordoet.

Het mooie is dat ik zie hoe mensen ermee aan het werk gaan: ze passen toe waar dat gaat.

In relaties, op het werk, en, wat ik eigenlijk nog meer winst vind, met zichzelf. 

Een nieuwe cliënt zegt, ik ben alleen maar hoofd. Ik wil mijn hart vinden. 

Een ander noemt dat ze graag wil weten hoe het komt dat ze met al haar kundigheid en kwaliteiten alleen maar wil vluchten als mensen boos op haar worden. Door het basisschema van de Transactionele Analyse met haar te bespreken vallen de kwartjes. Ze gaat meer aandacht geven aan haar vrije kind.

Voor mijzelf gaat verbinding ook steeds meer spelen. Goed twee jaar na onze verhuizing naar Ommen sluit ik me aan bij een netwerk voor ZZP-ers en maak daar verbinding. Geholpen door mijn fijne ZZP-fotograaf-buurvrouw. Waar ik vanaf dag 1 verbinding mee had. 

Verbinding en spelen in één zin: ik deed het niet expres maar voor mij is dat essentieel.

Ik geloof heel sterk in spelen. Vaak kijk ik met mensen naar waar ze als kind blij van werden.

Wat deed jij graag? Speelde je liefst buiten? Knutselde je graag? Bouwde je graag met Lego? Las je veel? En vooral: waar is dat gebleven? 

In onze grotemensenwereld vergeten we vaak om te spelen. 

"Spelen is voor kinderen", zeggen we dan met onze grotemensenratio. 

Ik heb er een goeie oplossing voor. Als je het genant vindt om te zeggen dat je speelt, noem je het gewoon anders.  

Als je vroeger veel buiten speelde, ga je lekker wandelen, rennen, fietsen, voetballen. Je werkt als een flink groot mens aan je gezondheid! Niemand die ziet dat er vanbinnen een héél blij kind aan het spelen is. Maar je krijgt er hetzelfde gevoel bij. 

Ik was van de boeken. Als kleine peuter haalde ik ze uit de kast en deed net of ik las. Het boek ondersteboven. Nog steeds lees ik heel graag. Al komt het daar niet zoveel meer van. 

Als kleuter borduurde ik mijn eerste matje. Als kind van 8 leerde ik breien. 

Ik speel graag met stofjes en met wol. In grotemensentaal zeg ik dat ik textielkunstenaar ben. 

Door te spelen word ik blij. Ik raak in een flow, merk dat mijn creativiteit wordt aangesproken (ook omdat ik niet kan meten en wel oplossingen MOET bedenken!) Daardoor praten mijn linker- en rechterhersenhelft beter met elkaar. Verbinding.

Terwijl ik speel maak ik verbinding met mijzelf. Ik denk aan wat ik maak. Welke stoffen? Welke kleuren? Welke vormen? Ik speel. 



En ben gelukkig. In verbinding met mijzelf. 

Speel jij? Vertel!



maandag 8 januari 2024

Verbinding

 

Bij bijna alle cliënten loop ik er dit jaar tegenaan: de decemberstress.

Allemaal moe, de controle kwijt, paniekaanvallen of hele korte lontjes.

De ene omdat net de kat is gestorven, en de rest er niet meer bij kan. De ander omdat er naast Sint en Kerst ook nog een puber jarig is. Weer eentje omdat ze met wintersport gaat met een groep vrienden en ze nu al weet dat ze grenzen moet gaan aangeven. Terwijl ze nog bij moet komen van een reorganisatie op het werk. Bij een andere dame nog net voor mijn kerstvakantie het keukentafelgesprek voor de verlenging van de beschikking.

En dan hebben we het nog niet eens over de al dan niet verplichte kerstdinertjes.

Allemaal extra spanning.

Wat ik het ergste vind, is dat ze zich allemaal zo alleen voelen in hun stress. Ze hebben het gevoel het allemaal alleen te moeten doen. Stuk voor stuk schieten ze terug in vertrouwde overlevingsoperandi.

Ik luister. En spiegel.

Ik vraag “wat heb jij nodig om je minder alleen te voelen?”

Een vage blik, soms tranen. Het nadenkhoofd.

De meesten hebben wat meer nodig: het nadenkhoofd zit vol. De tranen hoog.

“Zouden je man, je kinderen misschien kunnen helpen?”

Een iets minder vage blik. Wel wat verbazing hier en daar.

“O. Die had ik zelf kunnen bedenken, toch?”

“Die had je ook zelf bedacht, als je niet zo gestresst was en je hoofd niet zo vol was. Weet je nog hoe je het dit voorjaar deed, richting de voorbereiding van de vakantie?”

“Ja. Samen.”

“Zou dat nu weer kunnen? Even samen overleggen?”

We hebben het bij een aantal over de betekenis van kerst, het terugkijken en het vooruitblikken.

Het bij elkaar in een kamer zijn is soms teveel, maar samen in huis zijn, dat is fijn.

Weten dat de ander er is, en te bereiken wanneer nodig.

Wat kan je partner voor jou doen in deze tijd? Wat kunnen de kinderen doen? En wat kan jij?

Probeer de verbinding te vinden samen. Kom er maar uit, dat lukt je wel, je hebt het eerder gedaan.

Aangeven wat je wel kunt, maar ook aangeven waar je hulp bij nodig hebt.

Samen doen. Dat is verbinding.

 


Na de gesprekken krijg ik appjes: Hilda, we hebben gepraat! En hij gaat helpen!

Een belletje: ik vond het spannend maar de kinderen snappen het en gaan de kerstkaarten doen.

Een mail: Hilda, we hebben de verbinding weer gevonden. We gaan een date night doen

Achter mijn computer, in mijn fijne kantoortje, kijk ik zelf terug.

Ons jaar was geen gemakkelijk jaar.

Zeker het laatste half jaar niet. Een van de eerste dingen die ik aangaf bij mijn man was, als we maar in verbinding blijven. En dat lukte.

En we kregen ook nog goed nieuws. Er is weer toekomst.

Vooruitkijkend, heb ik zin in een nieuw jaar.

Een jaar met om de 6 weken een behandeling voor mijn man. Het gaat goedkomen.

Een jaar met nieuwe cliënten, waarin degene die ik al heb steeds dieper durven gaan.

Een jaar waarin ik blijvend verbinding als kernwoord ga hanteren.

Want het werkt…