Het is er nog steeds, de verbinding die ik heb met Bert.
Het is anders dan voorheen, vanzelfsprekend.
Ik kan mijn liefde niet meer aan hem kwijt; zonder zijn
fysieke aanwezigheid leven is een harde werkelijkheid.
Toch voel ik het nog steeds: als ik aan hem denk, als ik een
foto zie, of als er iets gebeurt wat mij aan hem herinnert. Het verzacht dan in
mij.
Die harde werkelijkheid wordt zichtbaar in het nieuwste werk
dat ik vandaag heb gemaakt.
Het bestaat uit één van de plavuizen die we mee hebben
genomen uit Zeewolde.
De nieuwe keuken die we in 2008 lieten maken door neef Peter had deze plavuizen op de vloer. Er was nog een stapeltje over, en die namen we mee.
Toen we hier in Ommen de tuin veranderden hebben we ze op de
rand van de grote bloembakken laten plakken. Er bleven nog een paar over. Die
gebruik ik bij ecoprinten op papier: bladeren tussen papier, heel stevig
vastbinden tussen de plavuizen en koken…
Zo had ik er een paar gebruikt. Ze lagen de hele winter bij
de tuindeur. Ik zag vorige week dat er eentje was gebroken.
Die bleef in mijn hoofd hangen.
Ik nam de twee helften mee naar binnen om te drogen. Ik
dacht, ze moeten een nieuwe verbinding krijgen, net als Bert en ik…
Dus heb ik ze vandaag opnieuw verbonden. Met zelf getwijnde
raffia.
Ze zitten weer aan elkaar vast. Anders dan voorheen. De
breuklijn is te zien. Maar door het touw er omheen te knopen is de verbinding
opnieuw gerealiseerd.
Anders, maar niet minder stevig. Anders, maar niet minder
daar. Anders, en van een fragiele schoonheid.
