oudejaarsdag 2025

Het is een moeilijke dag vandaag.

Oudejaarsdag 2025.

Ik wil helemaal niet dat dit jaar ophoudt, want als dat gebeurt, over een paar uur al, dan kan ik nooit meer zeggen dat mijn lieve Bert vorig jaar nog leefde.

En dat doet zo’n pijn.

Het is net, of hij verder weg staat als het 1 januari 2026 is.

Het was een moeilijk jaar, dat hele 2025. De vele gezichten die rouw heeft, niet te filmen. De diepten ervan, de lagen. De keren dat ik verdriet in de spiegel ontmoet. En in de ogen van de ander, die ook verdriet om Bert heeft. Of verdriet omdat ik verdriet heb.

Het lichaam heeft ook te lijden. Diepe moeheid, ik dacht, tja. Logisch he. Maar het bleek bloedarmoede te zijn. Meteen al die andere rare dingen verklaard. Hopen dat de ijzertabletjes helpen.

Wat helpt is het borduren aan mijn rouwkleed. Ik reis er al een jaar mee door de tijd, van het knopen en verven tot de eerste lange scheur erin, het verbinden van onze levenslijnen, en het borduren van de spiraal van goud. Onze liefde die uitwaaiert, net zolang tot de rand bereikt is, daar waar Berts lijn stopt, en die van mij verder moet gaan.

Ik weet nog niet hoe dat eruitziet, net als ik mij nu niet kan voorstellen hoe 2026 eruit gaat zien.

Ik heb, als richtlijn, wel een bericht van Bert gekregen in een droom. Het was zo indringend dat ik huilend en in blinde paniek wakker werd. Ik zocht meteen de betekenis op… het is tijd dat ik hem loslaat.  Ik heb de droom opgeschreven, zodat ik ‘m niet vergeet.  Dus toch… 2026 in, en er maar op vertrouwen dat hij bij mij blijft in liefde, zodat ik verder kan. Mijn eigen leven in.

Al hoe moeilijk ik dat ook vind. Het tweede jaar zonder mijn lief. Zonder zijn allesomvattende knuffels, zijn heerlijke lach en zijn ondeugendheid.

Oudejaarsavond 2025. Top 2000, de koelkast uitgesopt, lege flessen weggebracht: die dingen deed Bert altijd. Ik heb boodschappen gedaan voor zaterdag als er zo’n 20 buren snert komen eten. 

Het was een moeilijk jaar, 2025. 2026 zal ook niet altijd gemakkelijk zijn.

Er staat op mijn kast een mooie kaart. met een mooie tekst: "Mag kwetsbaarheid je gids zijn en veerkracht je bondgenoot"... 

Perspectief is er gelukkig wel. En inspiratie. En jullie.

 

kerstkaart

 

Dit jaar van mij geen kerstkaart.

Gek he, vorig jaar kon ik het wel, nu niet.

Net als de kerstboom.

Ik kan het niet opbrengen.

De kerstquilt hangt wel, omdat ik niet wist hoe het zonder te doen.

 

Het staat voor mij symbool voor afgelopen jaar.

Sommige dingen geven vreugde.

De opleiding, bijvoorbeeld, ik geniet er enorm van.

En dan na school bij vrienden en familie eten, zo fijn!

Lekker met de Grijze Dame en mijn neef Rien 200 per uur over de Autobahn, wat heerlijk.

En de tijd in Frankrijk, een hele fijne tijd met lieve mensen en werk waar ik blij van werd.

 

Maar er is, natuurlijk, het gemis.

Het is soms niet te geloven pijnlijk.

En het heeft invloed: het brein doet stom, ik heb hulp nodig bij dingen die ik anders zonder blikken of blozen deed.

 

Er is een soort laag van basisblij weg, bij mij, heb ik gemerkt.

Ik word wat korter veur de kop. Heb minder geduld.

Ik heb geen zin meer om aan de conventie te voldoen.

Geen energie voor wat ik vroeger gezellig vond.

Grotere groepen met mensen, ik kan het niet meer hebben, behalve in rustige settingen: studiedag waarbij mensen zitten, prima. Maar lopen ze in de lunchtijd allemaal door elkaar heen en wordt er veel en gezellig bijgekletst, dan is het bij mij snel op.

Te veel afspraken in een week gaat ook niet.

Het is echt een marathon, terwijl ik liever een wandeling maak.

 

Dus. Geen kerstkaarten dit jaar. En ook geen boom.

Wel heel veel liefs gewenst van mij. En warmte en licht. En hoop.

Hilda