Monument
Ergens in juli 2025 maakte ik een start met het kunstwerk “Monument
van vergankelijkheid” in de tuin.
Ik gebruikte twee stukken tuingereedschap waar Bert mee
werkte, bond ze tussen de bomen en zette er een schering in van zelfgetwijnd
touw van raffia. Dat twijnen is intensief handwerk, op dezelfde manier waarmee
ze in de oertijd al touw maakten van vezels die ze tegenkwamen. Ik vind het
heerlijk om te doen.
De inslag maakte ik van snoeiafval. Allemaal uit eigen tuin,
met de insteek dat het vanzelf vol zou raken tot bovenaan. Dat gebeurde niet.
Het bleef ergens op driekwart steken. Er was denk ik nog wat tijd nodig.
De afgelopen winter was het stuk natuurlijk blootgesteld aan
weer en wind, sneeuw, vorst en regen. Het verkleurde met de elementen mee.
Nu het voorjaar is, en het groen de grond uitschiet, zie ik iets
gebeuren dat voor mij symbolische betekenis heeft… de grauwe kleuren van
verweerd plantenafval lichten op door puur witte bloemen.
Het loopt parallel met voor mij de grauwe laag van verlies,
waar nu merkbaar meer zachtheid ontstaat; de harde plantenvezels verteren
voorzichtig en er komen nieuwe accenten.
Net als bij mij vanbinnen. Hoewel verlies aanwezig blijft en
zichtbaar is, groei ik er dwars door- en omheen. Soms in schril contrast. Maar
het gebeurt wel…
Het leven is mooi, zelfs in zijn verdriet.
BeantwoordenVerwijderen