Verdiepen in de grote lijnen… bij de studie doen we dat met
regelmaat.
Grote filosofen komen voorbij, interessante onderwerpen waar
mijn hoofd superblij van aanslaat.
Lijntjes leggen met al eerder opgedane kennis, verbindingen
leggen met ervaringen, in mijn hoofd klinken blije belletjes waardoor het hart
ook mee gaat doen. De belletjes bevatten vragen en nog eens vragen, en OMG
#hildaishappy
Een hele andere vorm van blij doe ik op wanneer ik na het weekeinde mijn week begin met een kop koffie in de tuin. Ik zet mij op het enige droge plekje in de zon, en zie na een paar slokken dit:
Het muurtje met de minimosjes. De zon schijnt erop; dauwdruppels
lichten op.
Ik ga gauw mijn mobiel halen om foto’s te maken.
Zo klein als ze zijn, de meesten nog geen centimeter in
doorsnee, hebben ze al gebloeid.
De mini-zaaddoosjes zijn zichtbaar. Eén mosje verder komen sterretjes tevoorschijn.
Echt. Wat heb ik nog meer nodig? Hopsakee. #hildaishappy
Ja, wat heb ik nog meer nodig? Nog wat extra zachtheid?
Kijk dan... die fragiele gouden graszaadjes tegen het ijzer en de stevige draaier van de kamperfoelie...
En op de koop toe nog een reminder aan de vergankelijkheid.
Op mijn weg naar binnen ligt een afgevallen hortensiablaadje.
Ik leg het op mijn geheel verroeste stoeltje en kijk nou. Ze
gaan in elkaar over.
Ik voel de belletjes in mijn ziel. Deze hebben geen vragen.
Wel een diepe vrede.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten