de boodschappen

 Bij ons thuis doet Bert vaak de boodschappen. 

Dat vind ik fijn.

De supermarkten zijn voor mij namelijk een bron van overprikkeling. Soms vind ik het leuk, maar meestal niet.

Ik ga WEL graag naar boekenwinkels, en af en toe een kledingwinkel of een curiosawinkel, maar supermarkten? 

In Zeewolde was het al net als hier in Ommen: zeker in de zomer volgepakt met toeristen die vanaf de camping hun boodschappen moeten doen en het héél leuk vinden om eens even de plaatselijke supermarkt te bekijken. Onze Jumbo speelt daar handig op in: in het looppad allemaal Ommen-dingen, leuke frutsels, bloemen, wat boeken.

Maar ik word er niet blij van. Je kunt het je vast wel voorstellen: als ik van mijn werk kom na twee of drie cliënten en ik ben moe, dan wil ik niet ook nog die winkel in met allemaal mensen die de winkel eens leuk aan het bekijken zijn. 

Daarom, blij dat Bert het meestal doet.

En als dat een week of wat niet lukt, kijk ik gauw welke winkel het eerst kan bezorgen... 

Achter de computer, in mijn rustige kantoor bedenk ik wat we willen eten, ik check de aanbiedingen, en ik bestel. 

Overmorgen komt er voor een week eten. 

En daarna mag Bert het weer doen!

Hart voor Bart

 

Bart is lid van onze Mercedesclub.

We kennen elkaar al jaren. We zien elkaar bij toertochten, meetings en technische dagen.

Bart is glaskunstenaar. Hij maakt schitterend glas in lood.

Ik ben textielkunstenaar. Bij onze bijeenkomsten spraken we elkaar regelmatig over onze kunstwerken. Dat waas zeer inspirerend.

Een kleine drie jaar terug keek ik ineens vreemd tegen hem aan. Alsof er iets anders aan hem was.

Ik appte die avond om te vragen of hij OK was?

Nee. Bart had de diagnose Parkinson gekregen.

Vreselijk.

Nog een paar jaar functioneerde hij aardig goed. Hij maakte nog steeds prachtige ramen, rustte af en toe wat meer, ging boksen, en was nog steeds vrolijk op de meetings.

Het begon wel wat te drukken. Ook op het gezin.

Dit voorjaar viel Bart van de trap. Hij brak en kneusde van alles. Hij moest naar het ziekenhuis en ineens ging het een heel stuk slechter.

De Parkinson lijkt ineens veel moeilijker te bestrijden, in combinatie met pijn.

De snelle neergang is mensonterend.

De invloed op vrouw, kinderen en kleinkinderen is enorm.

Bart woont (nu) niet thuis, maar in een revalidatiecentrum.

Weliswaar wist het gezin dat dit een keer zou komen: niet meer thuis kon wonen. De steile trappen in het prachtige jaren-30 huis waren voor hem al lastig geworden.

Het gaat mij aan mijn hart: de impact van Parkinson.

Onze flamboyante vriend Bart, kunstenaar, altijd belangstellend.

Ik wil voor hem deze actie starten. Doe jij mee?

Verkoop je eigen kunst, doneer, alles mag. Doneer bij “Hart voor Bart”!

Spelen!

Het nieuwe jaar is alweer een maand oud. 

En mijn voornemen om dit jaar met verbinding te werken is alleen maar sterker geworden.

Steeds meer wordt het een rode draad, die ik in mijn werk met cliënten oppak waar het zich voordoet.

Het mooie is dat ik zie hoe mensen ermee aan het werk gaan: ze passen toe waar dat gaat.

In relaties, op het werk, en, wat ik eigenlijk nog meer winst vind, met zichzelf. 

Een nieuwe cliënt zegt, ik ben alleen maar hoofd. Ik wil mijn hart vinden. 

Een ander noemt dat ze graag wil weten hoe het komt dat ze met al haar kundigheid en kwaliteiten alleen maar wil vluchten als mensen boos op haar worden. Door het basisschema van de Transactionele Analyse met haar te bespreken vallen de kwartjes. Ze gaat meer aandacht geven aan haar vrije kind.

Voor mijzelf gaat verbinding ook steeds meer spelen. Goed twee jaar na onze verhuizing naar Ommen sluit ik me aan bij een netwerk voor ZZP-ers en maak daar verbinding. Geholpen door mijn fijne ZZP-fotograaf-buurvrouw. Waar ik vanaf dag 1 verbinding mee had. 

Verbinding en spelen in één zin: ik deed het niet expres maar voor mij is dat essentieel.

Ik geloof heel sterk in spelen. Vaak kijk ik met mensen naar waar ze als kind blij van werden.

Wat deed jij graag? Speelde je liefst buiten? Knutselde je graag? Bouwde je graag met Lego? Las je veel? En vooral: waar is dat gebleven? 

In onze grotemensenwereld vergeten we vaak om te spelen. 

"Spelen is voor kinderen", zeggen we dan met onze grotemensenratio. 

Ik heb er een goeie oplossing voor. Als je het genant vindt om te zeggen dat je speelt, noem je het gewoon anders.  

Als je vroeger veel buiten speelde, ga je lekker wandelen, rennen, fietsen, voetballen. Je werkt als een flink groot mens aan je gezondheid! Niemand die ziet dat er vanbinnen een héél blij kind aan het spelen is. Maar je krijgt er hetzelfde gevoel bij. 

Ik was van de boeken. Als kleine peuter haalde ik ze uit de kast en deed net of ik las. Het boek ondersteboven. Nog steeds lees ik heel graag. Al komt het daar niet zoveel meer van. 

Als kleuter borduurde ik mijn eerste matje. Als kind van 8 leerde ik breien. 

Ik speel graag met stofjes en met wol. In grotemensentaal zeg ik dat ik textielkunstenaar ben. 

Door te spelen word ik blij. Ik raak in een flow, merk dat mijn creativiteit wordt aangesproken (ook omdat ik niet kan meten en wel oplossingen MOET bedenken!) Daardoor praten mijn linker- en rechterhersenhelft beter met elkaar. Verbinding.

Terwijl ik speel maak ik verbinding met mijzelf. Ik denk aan wat ik maak. Welke stoffen? Welke kleuren? Welke vormen? Ik speel. 

En ben gelukkig. In verbinding met mijzelf. 

Speel jij? Vertel!

Gelukkig dat het licht bestaat

 Gisteravond was ik met 5 buurvrouwen naar de Volkskerstzang in Zwolle.

Mooie momenten.

Meteen aan het begin mijn lievelingslied: "Middenin de winternacht". 

Als kind hield ik daar al van: het wordt zo mooi beeldend verteld dat ik het voor me zag. Mijn voormalige schoonvader, zeer muzikaal kerkorgelman, speelde het voor mij op zijn orgel. Ik herinner me dat als een heel mooi en warm beeld in de tijd.

Er werd gezongen over licht.

En ik dacht aan dat gedicht van Hans Andreus.

Een van mijn favoriete gedichten, maar ik wist niet meer precies hoe het ook alweer ging.

Wel wist ik, dat het ook een lievelingsgedicht was van Wim, die jarenlang een soort mentor voor me was tijdens mijn theologiestudie. Zijn vrouw Loes wakkerde mijn liefde voor poëzie opnieuw aan. 

Ik zocht dus dat gedicht. 

En trof meteen deze link...

Daar was hij weer. Wim. Wat een prachtig eerbetoon.

En wat fijn om die tekst erbij te lezen: ik hoor het hem bijna vertellen. 

De laatste tijd werk ik aan een nieuw jasje. Het is een eerbetoon aan deze twee mensen: Wim en Loes.

Aarde en vuur. 

Tijdens het maken van dit jasje denk ik veel aan hen. Wat hebben ze me veel geboden in een tijd dat ik veel nodig had. Ik ben ze erg dankbaar. 

Het heeft me geholpen, om aan ze te denken. Om met hen in gedachten aan dit jasje te werken. Wie ze waren, wat ze brachten. Ze hebben veel mensen geraakt, en ik ben daar één van. 

Door wat zij gaven, ben ik nu mede wie ik ben. 

Hoe mooi is het dan om deze ontmoeting te hebben als je op zoek bent naar dat gedicht... 

GELUKKIG DAT HET LICHT BESTAAT
 
Gelukkig dat
het licht bestaat
en dat het met
me doet en praat
en dat ik weet
dat ik er vandaan
kom, van het licht
of hoe dat heet
 
Hans Andreüs

Reis door de week van de iQ Coach...

 Elke week rijd ik een dikke 450 kilometer om bij mijn cliënten te komen. 

Dat is gemiddeld zo'n 7 uur per week.

Dat is best veel. Gelukkig heb ik een fijne auto zodat ik ook goed zit, enzo. 

En ik rijd graag.

Het leukste van deze reistijd is het landschap waar ik doorheen ga...

De afgelopen week heb ik voor jullie foto's gemaakt.

En echt... geniet eens met mij mee?

De week begint bij de rit langs de IJssel. Iedere week weer anders, maar altijd die wijde lucht. Winter en voorjaar zag ik de uiterwaarden vol water, nu zijn ze pasgemaaid en groen. De geur van hooi... 

Ik denk aan Marsman... En aan Ida Gerhardt... aan de schilderijen van Jan Voerman. En ben vrij in mijn hoofd. En kan daardoor in vrijheid mijn cliënt ontmoeten. 

Ik rijd terug richting onze Vecht, en geniet van de gewassen op het land, de bossen daarachter en in de verte de Lemelerberg.. Ik steek de Regge over en mijn hoofd raakt leeg. Ik vul het weer met ruimte

Op dinsdag mag ik fijn naar Drenthe. Soms door de kleine stad om mijn cliënte af te halen, of na ons gesprek pakketjes met haar weg te brengen voordat zij haar werk gaat doen. Daarna rijd ik over de grote weg rakelings langs natuurgebied Dwingelderveld. Steevast het raampje open want nergens ruikt het zo lekker als daar! Ik geniet van de mooie tuin van mijn cliënte en rijd naar huis. Soms neem ik een kleine omweg door de bossen. 

Bij veel cliënten in de buurt weet ik de parkeerplaatsen. Hier wacht ik vaak even tot de goede tijd. In haar tuin zijn mooie vogels. We genoten allebei dit voorjaar tussen admin en gesprekken door van de voerende pimpelmeespapa- en mama

De laatste dag van de week rijd ik aan de andere kant langs de Lemelerberg. Het landschap glooit, en van onze fietstochten weet ik precies waar de scharrelvarkens wonen, waar de Lakenvelder koeien staan.

Ik kom langs de Pluktuin vol met dahlia's, waar ik al een paar keer stopte. Langs de kwekerij, langs het goedkope tankstation, en op de terugweg langs onze mooie oude molen, 

Voorbij het Laar

Langs Ekkelenkamp

Over de Vechtbrug

Langs de wijdsheid van het Vechtdal

En ben ik bijna thuis. 

De werkweek zit erop.

Nog wat admin, nog een Teamsje, nog een blog, en klaar.

Dit mooie landschap, iedere week.

Van Vecht naar IJssel, door Reestdal en langs Dwingelderveld. 

Ik rijd door de seizoenen, geniet van zon en regen, hoge waterstand en maaiende boeren. 

De ooievaren, roofvogels, pimpelmeesjes

Bovenal geeft mij dit landschap rust.

Waardoor ik mijn cliënten beter kan ondersteunen, en ze ook kan loslaten.

Elk op hun eigen mooie plekje: van tiny house naar log cabin, grote tuin of klein, eensgezinswoning of nog bij papa en mama. 

Ik woon nu twee jaar in Ommen. 

Ik werk anderhalf jaar als iQ Coach. 

Hier ben ik thuis. 

volop bloei en herfstgeur

Een aantal van mijn cliënten hebben zomervakantie. 

Daarom kan ik, zomaar overdag even op de fiets boodschappen doen. 

Ik fiets door het bos naar de boerderijwinkel. 

Wat ruik ik toch, denk ik, herfst?!

Ja. Nee. Ik ruik het natgeregende bos. 

De volgezogen mossen, de bladeren die op de grond fijn aan het rotten zijn om nieuwe bosgrond te maken.

Ik zie de paddenstoelen groot en dik. 

Herfst ruikt zo. 

Mijn tuin is volop in de bloei, en wat geniet ik daar toch van. 

Maar ook daar.... Ik heb de meegenomen aloë vera uit Italië moeten verpoten naar een pot met gaten: dat arme ding stond te verzuipen. Alle regen zorgt wel voor een tweede bloei: het Zeeuwse knoopje, de salie, ze doen hun best. 

Mijn geranium Blue Johnson lijkt wel gek geworden, die bloeit en bloeit.

Twee soorten munt zorgt ook voor mooie doorschieters...

En niks zo mooi als de druppels op het ginkgoblad, en het vrouwenmantelblad...

Ik geniet van de lente.

Dat is wel mijn favoriete seizoen.

Ik geniet van de zomer. Bloei, groen, kleur na kleur.

Maar de geuren van de herfst...

Zalig. 

Ik hoop nog wel op een mooie Indian Summer... dat wel!

Mag ik in uw weiland?

Mag ik in uw weiland, dacht ik, toen ik langs de Hessenweg richting Zwolle reed.

De boer, op grote grasmaaier, veroorzaakte een geur waardoor ik acuut terug was bij opa op het land.

Onderweg in mijn volwassen auto, naar een 'warme overdracht' van een cliënt, riep daar ineens het kind in mij.

"Mag ik in uw weiland?"

In mijn hoofd rende ik achter de grasmaaier aan. 

Als de boer wegging, ging ik door het weiland rollen. Hélemaal het weiland door. 

Ik werd lekker groen, mijn broek vies, en mijn jas. Mijn blote voeten trouwens ook. 

En ik werd lekker blij, en ik ging nòg een keer.. helemaal van links naar rechts. 

Ik ging het gras pakken en er aan ruiken, en misschien zelfs een armband maken, of een ring, van dat lange gras.

En steeds rook ik dat gras. 

Overal langs de Hessenweg en verder werd het gras gemaaid. 

"Mag ik even in uw weiland?"

Dankjewel, meneer boer.

Ik was even klein. En kind. Bij opa op het land.