Gelukkig dat het licht bestaat

 Gisteravond was ik met 5 buurvrouwen naar de Volkskerstzang in Zwolle.

Mooie momenten.

Meteen aan het begin mijn lievelingslied: "Middenin de winternacht". 

Als kind hield ik daar al van: het wordt zo mooi beeldend verteld dat ik het voor me zag. Mijn voormalige schoonvader, zeer muzikaal kerkorgelman, speelde het voor mij op zijn orgel. Ik herinner me dat als een heel mooi en warm beeld in de tijd.

Er werd gezongen over licht.

En ik dacht aan dat gedicht van Hans Andreus.

Een van mijn favoriete gedichten, maar ik wist niet meer precies hoe het ook alweer ging.

Wel wist ik, dat het ook een lievelingsgedicht was van Wim, die jarenlang een soort mentor voor me was tijdens mijn theologiestudie. Zijn vrouw Loes wakkerde mijn liefde voor poëzie opnieuw aan. 

Ik zocht dus dat gedicht. 

En trof meteen deze link...

Daar was hij weer. Wim. Wat een prachtig eerbetoon.

En wat fijn om die tekst erbij te lezen: ik hoor het hem bijna vertellen. 

De laatste tijd werk ik aan een nieuw jasje. Het is een eerbetoon aan deze twee mensen: Wim en Loes.

Aarde en vuur. 

Tijdens het maken van dit jasje denk ik veel aan hen. Wat hebben ze me veel geboden in een tijd dat ik veel nodig had. Ik ben ze erg dankbaar. 

Het heeft me geholpen, om aan ze te denken. Om met hen in gedachten aan dit jasje te werken. Wie ze waren, wat ze brachten. Ze hebben veel mensen geraakt, en ik ben daar één van. 

Door wat zij gaven, ben ik nu mede wie ik ben. 

Hoe mooi is het dan om deze ontmoeting te hebben als je op zoek bent naar dat gedicht... 

GELUKKIG DAT HET LICHT BESTAAT
 
Gelukkig dat
het licht bestaat
en dat het met
me doet en praat
en dat ik weet
dat ik er vandaan
kom, van het licht
of hoe dat heet
 
Hans Andreüs

Reis door de week van de iQ Coach...

 Elke week rijd ik een dikke 450 kilometer om bij mijn cliënten te komen. 

Dat is gemiddeld zo'n 7 uur per week.

Dat is best veel. Gelukkig heb ik een fijne auto zodat ik ook goed zit, enzo. 

En ik rijd graag.

Het leukste van deze reistijd is het landschap waar ik doorheen ga...

De afgelopen week heb ik voor jullie foto's gemaakt.

En echt... geniet eens met mij mee?

De week begint bij de rit langs de IJssel. Iedere week weer anders, maar altijd die wijde lucht. Winter en voorjaar zag ik de uiterwaarden vol water, nu zijn ze pasgemaaid en groen. De geur van hooi... 

Ik denk aan Marsman... En aan Ida Gerhardt... aan de schilderijen van Jan Voerman. En ben vrij in mijn hoofd. En kan daardoor in vrijheid mijn cliënt ontmoeten. 

Ik rijd terug richting onze Vecht, en geniet van de gewassen op het land, de bossen daarachter en in de verte de Lemelerberg.. Ik steek de Regge over en mijn hoofd raakt leeg. Ik vul het weer met ruimte

Op dinsdag mag ik fijn naar Drenthe. Soms door de kleine stad om mijn cliënte af te halen, of na ons gesprek pakketjes met haar weg te brengen voordat zij haar werk gaat doen. Daarna rijd ik over de grote weg rakelings langs natuurgebied Dwingelderveld. Steevast het raampje open want nergens ruikt het zo lekker als daar! Ik geniet van de mooie tuin van mijn cliënte en rijd naar huis. Soms neem ik een kleine omweg door de bossen. 

Bij veel cliënten in de buurt weet ik de parkeerplaatsen. Hier wacht ik vaak even tot de goede tijd. In haar tuin zijn mooie vogels. We genoten allebei dit voorjaar tussen admin en gesprekken door van de voerende pimpelmeespapa- en mama

De laatste dag van de week rijd ik aan de andere kant langs de Lemelerberg. Het landschap glooit, en van onze fietstochten weet ik precies waar de scharrelvarkens wonen, waar de Lakenvelder koeien staan.

Ik kom langs de Pluktuin vol met dahlia's, waar ik al een paar keer stopte. Langs de kwekerij, langs het goedkope tankstation, en op de terugweg langs onze mooie oude molen, 

Voorbij het Laar

Langs Ekkelenkamp

Over de Vechtbrug

Langs de wijdsheid van het Vechtdal

En ben ik bijna thuis. 

De werkweek zit erop.

Nog wat admin, nog een Teamsje, nog een blog, en klaar.

Dit mooie landschap, iedere week.

Van Vecht naar IJssel, door Reestdal en langs Dwingelderveld. 

Ik rijd door de seizoenen, geniet van zon en regen, hoge waterstand en maaiende boeren. 

De ooievaren, roofvogels, pimpelmeesjes

Bovenal geeft mij dit landschap rust.

Waardoor ik mijn cliënten beter kan ondersteunen, en ze ook kan loslaten.

Elk op hun eigen mooie plekje: van tiny house naar log cabin, grote tuin of klein, eensgezinswoning of nog bij papa en mama. 

Ik woon nu twee jaar in Ommen. 

Ik werk anderhalf jaar als iQ Coach. 

Hier ben ik thuis. 

volop bloei en herfstgeur

Een aantal van mijn cliënten hebben zomervakantie. 

Daarom kan ik, zomaar overdag even op de fiets boodschappen doen. 

Ik fiets door het bos naar de boerderijwinkel. 

Wat ruik ik toch, denk ik, herfst?!

Ja. Nee. Ik ruik het natgeregende bos. 

De volgezogen mossen, de bladeren die op de grond fijn aan het rotten zijn om nieuwe bosgrond te maken.

Ik zie de paddenstoelen groot en dik. 

Herfst ruikt zo. 

Mijn tuin is volop in de bloei, en wat geniet ik daar toch van. 

Maar ook daar.... Ik heb de meegenomen aloë vera uit Italië moeten verpoten naar een pot met gaten: dat arme ding stond te verzuipen. Alle regen zorgt wel voor een tweede bloei: het Zeeuwse knoopje, de salie, ze doen hun best. 

Mijn geranium Blue Johnson lijkt wel gek geworden, die bloeit en bloeit.

Twee soorten munt zorgt ook voor mooie doorschieters...

En niks zo mooi als de druppels op het ginkgoblad, en het vrouwenmantelblad...

Ik geniet van de lente.

Dat is wel mijn favoriete seizoen.

Ik geniet van de zomer. Bloei, groen, kleur na kleur.

Maar de geuren van de herfst...

Zalig. 

Ik hoop nog wel op een mooie Indian Summer... dat wel!

Mag ik in uw weiland?

Mag ik in uw weiland, dacht ik, toen ik langs de Hessenweg richting Zwolle reed.

De boer, op grote grasmaaier, veroorzaakte een geur waardoor ik acuut terug was bij opa op het land.

Onderweg in mijn volwassen auto, naar een 'warme overdracht' van een cliënt, riep daar ineens het kind in mij.

"Mag ik in uw weiland?"

In mijn hoofd rende ik achter de grasmaaier aan. 

Als de boer wegging, ging ik door het weiland rollen. Hélemaal het weiland door. 

Ik werd lekker groen, mijn broek vies, en mijn jas. Mijn blote voeten trouwens ook. 

En ik werd lekker blij, en ik ging nòg een keer.. helemaal van links naar rechts. 

Ik ging het gras pakken en er aan ruiken, en misschien zelfs een armband maken, of een ring, van dat lange gras.

En steeds rook ik dat gras. 

Overal langs de Hessenweg en verder werd het gras gemaaid. 

"Mag ik even in uw weiland?"

Dankjewel, meneer boer.

Ik was even klein. En kind. Bij opa op het land. 

Wie kent hem niet

Oude man, witte baard...

Op de groepsapp zag ik collega's wat ideeën uitwisselen voor decembercadeautjes voor de cliënten.

Mijn cliënten kennende, vond ik het moeilijk.

Twee vinden cadeaus ingewikkeld: wat wordt er verwacht? Moet ik dankjewel zeggen? Moet ik iets terug geven?

Ik worstelde er een beetje mee.

Tot ik gisteren, onderweg naar een cliënte langs een basisschool reed. Plein vol kindjes met zelfgemaakte mutsjes wachtend op de Sint... mijn kleuterjuffenhart ging er sneller van kloppen...

De volgende basisschool onderweg kwam Sint net aan met de brandweerwagen. Hevig gejuich en blije koppies (OK voor kindjes met ASS een rottijd, ik weet het...)

Ik dacht, weet je wat, ik rijd in het volgende dorp even langs de Jumbo en ik koop wat pepernoten voor de cliënten van vandaag.

Ik kwam daardoor een minuut te laat, dat wist ik, en ik wist ook dat dat gemopper opleverde.

"Je bent te laat."

"Ja, ik werd onderweg aangehouden door een oude man met baard die vroeg of ik even een pakje wilde afleveren."

"Nóóit doen! " zei ze.

"Nou, deze vertrouwde ik wel," zei ik. "Oude man, lange witte baard, rode lange jas"

Een grijns van oor tot oor.

 

Later reed ik naar de volgende cliënt. Bij hem weet je het nooit: zijn stemming is maar afwachten.

Hij was goed te pas, dus ik kon meteen vertellen dat ik onderweg een oude man tegen gekomen was die mij had gevraagd om voor hem een pakje mee te nemen.

Een oude man met baard.

"Die ken ik niet" zei hij.

"Jawel", zei ik, "oude man, witte lange baard, lange rode jas."

Heel voorzichtig een mondhoek omhoog. Zonder me aan te kijken: "met zo'n paard?"

Ja, die!

Aan zijn lichaamstaal zag ik dat hij dit echt leuk vond.

We deden ons gewone programma, waarna we altijd thee drinken. De pepernoten kwamen in een bakje, maar het deksel paste niet.

"Hoe gaan we dat nou oplossen" vroeg ik hem.

"Mijn vader zei vroeger, dan eten we het maar op maat" zei hij, met weer die mondhoek omhoog.

Vervolgens kwam de verhalen over vader, die in 2014 stierf.

Van zijn moeder weet ik dat de band tussen vader en hem heel sterk was.

Hij had er nooit over gesproken.

Nu wel.

Het ontroerde me diep.

Blij als een kind: we hebben een nieuwe laag geraakt, hij en ik.

De quilt is thuis.

De quilt is thuis.

Heel symbolisch afgeleverd tussen Allerzielen en de eerste sterfdag.

Door het maken van een memoryquilt raak ik sterk betrokken bij de mens die eens deze kleren droeg.

En bij de mens(en) die hij achterliet. Dat vind ik zelf erg fijn: ik kan daardoor de liefde die ik in haar woorden hoor een soort van in de quilt naaien.

Praktisch gezien komt dat terug in de kleine details; de bijzondere voering van dat mooie jasje in een blok. De etiketjes in de reddingskleding, waar hij zelf zijn naam op schreef, appliceer ik ergens waar dat in het oog springt.

De lievelingsbroek, het chique jasje, de knopen aan de mouwen van zijn mooie pak, alles in het zicht.

Als ze de deur opent zie ik de spanning op haar gezicht. “Ik wil je best wat drinken inschenken maar ik wil ‘m zo graag zien!”

“Pak maar fijn uit meid, drinken kan later”, zeg ik.

Ze neemt het dikke pak uit de tas. “Oh… “

De grote strik (van linten van zijn jeans) gaat los, en we leggen hem samen op de grond.

Ze gaat er maar even bij zitten. Ze heeft oog voor detail: “De Saabjas! En zijn PME legendbroek! Oh… zijn naam” en daar gaan de tranen.

We draaien hem om. De zachte, verstilde kant, van zijn mooie overhemden en de zijden das.

Ook hier nog een paar etiketjes met zijn zelfgeschreven naam.

Ze kijkt me aan. Een regenboogglimlach.

Ze legt de quilt op de bank en we drinken thee.  

“Ik heb mijn man weer thuis”, zegt ze.

En even later: “Wil je foto’s maken van mij onder de quilt?”

Dat doe ik. Dat stralende gezicht… boekdelen.

De quilt is thuis. Ze heeft haar man weer een beetje terug.

 

Onderweg naar huis krijg ik een appje van mijn zus. Zij had het idee geopperd, de vrienden droegen een deel van de kosten bij, zo kwam het tot stand. Ze had een appje ontvangen met de foto die ik had gemaakt.

Zus schrijft: “Je hebt iemand heel gelukkig gemaakt.”

En ik rijd naar huis. Naar mijn eigen man.

De ondergaande zon over het grote water in mijn rug.

Ik voel me diep gelukkig.

Zijn overhemden

 Ik strijk zijn overhemden. Voor de laatste keer.

Niet die van mijn man, maar die van een andere.

Via mijn zus kwam ze bij mij terecht, die dappere dame die ineens haar man verloor.

Voorzichtig maakten we onze eerste afspraak via de telefoon.

Ze kwam zijn kleding brengen; drie grote tassen vol, en nog wat losse jassen in de kofferbak.

Ze liet ze eerst maar even in de auto. Dat snapte ik; ze had mij nog nooit ontmoet, en om nou de kleding van jouw man bij een ander achter te laten is een grote stap.

Koffie met wat lekkers, en mijn uitnodiging.

Vertel eens wat over hem?

Dat deed ze.

Tranen, een lach, stilte.

Het was er allemaal.

De technische kant: wat zal ik voor jou maken van zijn spullen?

Ze had al een idee.

Teken het maar voor me, zei ik.

Dat was duidelijk: een mooie herinneringsdeken moest het worden.

Daarna mocht de kleding uit de kofferbak.

Dat was moeilijk. Natuurlijk: een nieuw afscheid. Zij vertrouwt mij zijn kleding toe.

Het duurde even voor ik kon beginnen: de studie, het werk en nog wat andere dingen vroegen aandacht.

Tot het zover was. De schaar erin.

Ik appte haar, en de hele dag dat ik knipte hadden we contact.

Dat was fijn: voor haar, maar ook voor mij.

Alle kleding is in stukken geknipt. De belangrijke, kenmerkende grote en kleine dingen op een stapeltje. De jassen, de pakken en de broeken. En de overhemden: die gaan aan de onderkant. Want die zijn zacht. Ik maak ze in een log cabin patroon: waarbij je stroken om een centraal punt naait. Het centrale punt staat voor de haard in de log cabin: het warme lichte hart. Die maak ik van een schitterende zijden das.

Voordat ik de overhemden verwerk in stroken, strijk ik de stukken eerst.

De ruggen, de voorpanden, de mouwen.

Ik strijk zijn overhemden.

Het is de laatste keer.