Het speelt steeds door mijn hoofd deze week, dat lied van André Hazes. “Het is koud zonder jou”. Met de karakteristieke uithaal, die “de snik” wordt genoemd…
André Hazes - Het Is Koud Zonder Jou (Live In Het Concert Gebouw Amsterdam / 1982)
En potverdikke nog aan toe, wat klopt dat.
De afgelopen week was het heet buiten. Maar ik had het koud.
Die voetjes, niet warm te krijgen. Ik ben op een gegeven moment het onkruid
gaan wieden in de volle zon, voor het huis. Dat hielp. Maar weer binnen, heel
snel weer koud.
Rouw heeft enorme impact op je lijf. Dat heb ik dus
afgelopen week gemerkt. Want wat ik niet doorhad eigenlijk, was dat het
afgelopen donderdag anderhalf jaar geleden was dat Bert stierf.
Het lichaam spreekt het verdriet uit, dat is het.
Er zijn boeken over: “Van missen krijg je het koud” van
Sandra Jongeneelen, en “Het rouwende lichaam”, van Mary-Frances O’ Connor. Je
vindt er uitleg in, voorbeelden en adviezen.
Bij mij was het koud, afgelopen week. Zelfs bij 32 graden.
En even, ook weer die diepe moeheid van het begin. Zonder er verder aan te
denken bracht ik de Grijze Dame donderdag voor de APK naar de garage, en reed
ik in de avond een mooie ronde.
Vrijdag, 3 lange dutjes en nog uitgeput. Huiswerk lukte
helemaal niet want de executieve functies waren verdwenen in een soort vies
papje. Vroeg naar bed, want zaterdag naar school in Utrecht.
Ik zag er vreselijk tegenop. Eerst al de trein, en dan de
hele dag door. Het was zwaar.
Toen de docent in de middag vroeg of het wel ging braken de
sluizen. Na een liefdevol gesprek ben ik naar huis gegaan.
Gelukkig hebben we de zonnebril. De tranen bleven maar lopen
in de trein.
Om half zeven lag ik al in bed. Bijna het klokje rond later
werd ik wakker.
Het drupt nog wat na, vandaag, en het blijft koud, zonder
jou.
Hopelijk is het morgen beter. Dan weijt ’t wel weer veurbij…
Je beschrijft het rouwproces, ik denk dat , dat je wel wat helpt!
BeantwoordenVerwijderen