Mrs. Me

 Ik kijk vaak met bewondering en een beetje jaloezie naar mensen die mooie blogs en columns schrijven over belangrijke thema’s. Onderbouwd met theorie, prachtige zinsbouw, mooie talige opmerkingen.

Of met humor doorspekt. Dat vind ik ook zo knap. Ze kronkelen soms zo mooi door theorie en praktijk, door taal en teken, och jongens.

Zo zou ik het ook wel willen doen. 

Alleen, ik had mij voorgenomen om mijzelf te zijn. Te schrijven vanuit dingen die mijn ziel raken. Met passie, met vreugde, met verdriet. Met weinig woorden veel zeggen.

En natuurlijk mag je als lezer wel merken dat ik ergens veel van weet. Of er iets van vind. Dat is het probleem niet.

Maar dan alleen als Mrs. Me er welwillend naar kijkt. Ken je Mrs. Me? Ze is een dame die mij op de rails houdt. De goeie kant op.

Want niemand die mij zo goed kent als Mrs. Me. Ze heeft me geboren laten worden en me een levenspad laten wandelen waardoor ik nu ben waar ik ben. Samen hebben we afspraken gemaakt op de cruciale punten. Ze let op als ik mezelf teveel weggeef. Ze is erbij wanneer ik van het spoor afwijk. Dan geeft ze signalen waar ik naar moet luisteren. Haar belangrijkste functie is om mij de juiste mensen te laten ontmoeten. Ik kom ze namelijk overal tegen: mensen die mij vasthouden, met me meelopen, me een steuntje of een duwtje in de rug geven. Soms  zelfs een schop onder m’n k***. Al zijn er maar heel weinig die daar toestemming voor hebben. 

OK. Ik weet het. Mrs. Me is niet meer of minder dan mijn eigen gedachtenspinsels. Mijn eigen gedachtenkronkels.

Ik schrijf dus over wat mij roert. Diep van binnen. Of over dat wat er van buitenaf bij mij binnenkomt. En me dan raakt. Die ene mooie vogel, die bloem, dat eitje. De workshop kintsugi, de lessen over kwesties rond het levenseinde. De creatieve samenwerking met dat lieve mens. Die ene mens die mij raakt.

Toe maar. Het kronkelt zo via mijn vingers de laptop in.

De dagelijkse dingen, soms een laagje dieper. Symboliek, synchroniciteit.

Een gesprekje, op straat.

Zoals vroeger in het Parool en in boekjes… van Kronkel.

Ik kon ze bijna citeren. De eenvoud van zijn woorden schetsten zo helder de sfeer en de mens waar hij mee sprak dat ik, provinciaaltje uit Erica, ze zó voor me zag. Simon Carmiggelt. 

Grootmeester van de beeldende taal.

Als ik toch eens zo kon schrijven. Wat denk je, Mrs. Me?